[Kapitaalvernietiging en kinderporno]

Enige tijd geleden al ging er een discussie over de vraag of hoogopgeleide moeders ervoor mogen kiezen om hun baan op te geven zodat ze fulltime voor hun kinderen kunnen zorgen. Volgens felle tegenstanders (zie het PvdA moederplan uit maart 2006) zou dit kapitaalvernietiging zijn, zodoende zouden deze vrouwen gestraft moeten worden met het (deels) terugbetalen van de gemaakte studiekosten. Dat hier iets voor te zeggen valt, wil geenszins zeggen dat ik het ermee eens ben. Ik word dagelijks geconfronteerd met hoogopgeleide moeders die voor de keuze staan en het valt hen niet mee. Bij het ter sprake brengen van bovenstaand idee zie ik vele nekharen om diverse redenen te berge rijzen.

Enerzijds kan ik me wel vinden in de argumenten die pleiten voor het opgeven van de baan om in plaats daarvan voor de kinderen te zorgen. Bijvoorbeeld: het geld dat de vrouw binnenbrengt zal goeddeels opgaan aan kinderopvang dus het biedt nauwelijks financieel voordeel en beide ouders hebben maar weinig tijd over voor kwali-tijd met de kinderen. Een verlies-verliessituatie zogezegd. Dan is er tegenwoordig een mannelijke variant van de postnatale depressie. Het handhaven van een goede balans tussen zorg en arbeid (waar de man aan zal moeten geloven wanneer zijn vrouw ook fulltime werkt en hij wil dat zijn vrouw ook daadwerkelijk zijn vrouw blijft) is moeilijk en de kans dat die twee uiteindelijk alleen maar afbreuk aan elkaar zullen doen is groot. En laten we vooral niet vergeten dat je kinderen (de maatschappij van morgen) een waardevol kapitaal zijn om in te investeren, ook hiermee kan men een zinvolle bijdrage aan de maatschappij leveren.

Mits je een goede opvoeder bent natuurlijk en wat dat precies inhoudt, daarover zijn de meningen verdeeld. Produceer je namelijk een 'probleemkind' dan heeft de overheid ook daar een probleem mee. Hoe lang zal het nog duren voordat daar een boete op komt te staan? Ik zeg dit gekscherend, maar er wordt weldegelijk gespeculeerd over verplichte opvoedcursussen voor (aanstaande) ouders. Geen gek idee in die zin dat de overheid er een flink slaatje uit zou kunnen slaan wanneer die ouders in de praktijk blijken te falen. Gij zult enkel en alleen modelburgers voortbrengen. Tsja, in de ideale wereld...

Wat ik echter absoluut niet vind kunnen, is dat sommigen in dit kader met zoveel weerzin over de rol van de kinderopvang spreken. 'Betaalde liefde, een vorm van prostitutie eigenlijk' lees ik in het Boink magazine. Daar moet ik wel bijzeggen dat deze uitspraak van een overtuigd SGP-er komt, maar toch. Ik zou het als een regelrechte belediging opvatten, ware het niet dat het een tamelijk ondoordachte stelling is. Prostitutie draait immers per definitie om betaalde liefde in de vorm van seks en, laat mij het opnemen voor mijn huidige vakgebied, kinderopvang staat voor zover ik weet nog altijd niet gelijk aan kinderporno.

Veel hoogopgeleide vrouwen kiezen pas op latere leeftijd voor het moederschap omdat ze eerst carrière willen maken, zij hebben niet voor niets zo lang in de collegebanken gezeten. Het grootste deel van deze vrouwen stopt ook na het krijgen van een kind niet (volledig) met werken dus met de huisvrouwenrevival zal het heus wel meevallen. Het is dus niet gezegd dat deze vrouwen de door de maatschappij bekostigde kennis en vaardigheden na vergaring direct onbenut wegsmijten, moet daar dan alsnog een boete op staan? Als de overheid meer geschikte voorwaarden zou scheppen, zou het voor deze moeders makkelijker zijn om zorg en arbeid op elkaar af te stemmen (een goed voorbeeld is het initiatief van de vacaturebank 9tot3), wat naar mijn idee een veel betere motivatie is dan dreigen met een boete (de makkelijke, goedkope en bovendien ontmoedigende weg).

Maar parttimers zijn duur, parttime topfuncties bestaan niet en de overheid ziet parttimers liever gaan dan komen. Men importeert liever prestatiegerichte buitenlanders die graag meer dan fulltime willen werken. Het gaat al zo ver dat men goed geïntegreerde allochtonen op dit punt problematisch noemt daar zij zich in rap tempo de Hollandse liever lui dan moe mentaliteit eigen maken. Er zit een zekere logica achter, toch zou ik het zonde vinden wanneer het reeds aanwezige, getalenteerde potentieel geen kans gegund wordt. Op die manier worden moeders haast wel gedwongen thuis te blijven, terwijl van de andere kant het zwaard van het moederplan boven hun hoofd gehouden wordt. Hoe eerlijk is dat?

Daarbij is het vreselijk uit de tijd om te denken dat je ontaarde moeder bent wanneer je besluit te blijven werken en gebruik maakt van kinderopvang. Uit recent onderzoek van het SCP blijkt dat kinderen van tweeverdieners niet slechter af zijn dan kinderen van een thuisblijfmama dan wel –papa. De huidige kinderopvang voldoet aan strenge kwaliteitseisen, blijft zich uitbreiden en is niet meer weg te denken uit onze samenleving. Oppascentrales, peuterspeelzalen en gastouderbureaus lopen als treinen en het concept van de brede school wint gestaag terrein. Het kost een lieve duit maar dan heb je ook wat. Ook grootouders zijn vaak niet te beroerd om af en toe op het grut van hun hardwerkende kinderen te passen. Spongebob blijkt volgens de Elsevier zelfs beter te kunnen troosten dan de zoete woorden van mama, zo onmisbaar is ze nu ook weer niet. En dan heb ik het nog niet eens over het gevaar dat bij invoering van deze maatregel meisjes met een kinderwens misschien wel zullen besluiten om maar niet aan een hogere opleiding te beginnen. Wellicht wat voorbarig, maar hadden ze daar al aan gedacht? Genoeg redenen om het angstvallige boetevoorstel overdreven, zo niet belachelijk te noemen.

[Je blaas de baas]

"Opgelet! Iedereen gaat nu plassen, óók de kinderen die niet moeten plassen. Tempo! Tempo!"
Het eerstvolgende half uur kan er niet geplast worden dus op elke "ikwilnietikwilniet" volgt een ferm "jemoetjemoet!" en daar eindigt de discussie. Kleuters kennende, zijn er altijd wel exemplaren die thuis bij hoog en bij laag beweren nog geen druppel in de blaas te hebben maar zodra je de deur achter je dicht trekt staan ze met een moeilijk gezicht heen en weer te wiebelen. Ik houd het onderweg graag droog.

Onze oudste en als je het mij vraagt vroeg puberende blagen vervelen zich in de trein en broeden op een plan om van hun stoel te mogen. Ze moeten naar de wc, allevier tegelijk. Aardige smoes, jammer dat hij zo doorzichtig is. Verveling zit niet in de blaas maar tussen de oren. Bij de vliegtuigen houden we weer een plasstop. De heren mogen zelfstandig naar de wc maar als het te lang duurt, ga ik toch even om een hoekje kijken en val bijna om van het lachen. Vier mannekens Pis staan op een rijtje voor een zilverkleurig pissoir dat net iets te hoog is en doen met bloedserieuze koppen hun uiterste best de straal netjes over het randje te mikken, wat nog lukt ook. Als ik het gevaar niet zou lopen achteraf beschuldigd te worden van viespeukerij, was dit een heus Kodak-moment geweest.

Als de blazen leeg zijn mogen de kinderen in het ballenbad. Wij houden het spul in de gaten vanaf het terras bij de ingang. Bij het toegangspoortje staat een knulletje van een jaar of vier paniekerig om zich heen te kijken. Nerveus wiebelt hij van het ene op het andere been. Dan zie ik de vloer onder hem nat worden en begint hij keihard te huilen terwijl hij midden in zijn 'ongelukje' blijft staan.

Het wemelt van de volwassenen rondom het ballenbad maar niemand bekommert zich om dit jongetje. Ik voel meelijden en boosheid tegelijk. Welke idioot dumpt zijn kind in een ballenbad op een retedruk vliegveld zonder er verder ook maar enige aandacht aan te besteden? De vader naast me kan om het tafereel smakelijk lachen, wat me nog bozer maakt. Ik kijk hem kwaad aan. "Uw kind loopt hier toch ook rond? Fraaie vader bent u!". "Nou en? Het is toch zeker niet mijn kind?" antwoordt hij schouderophalend en slurpt het schuim van zijn cappuccino.

Omdat het jongetje nog steeds in zijn eigen nattigheid staat te brullen, besluit ik hem te troosten en help hem zijn mama zoeken. Na vijf minuten meldt zich dan eindelijk de vrouw. Ze wil hem meenemen maar ik houd haar staande. "Sorry maar zou u dat niet even opruimen?" vraag ik. De vrouw kijkt me geërgerd aan, antwoordt dat ze het niet gezien had en loopt weg. Doof en nog blind ook. De fraaie vader zit nog steeds te grinniken en ondertussen word ik steeds kwader. Ik zie het al voor me dat iemand hier straks gigantisch op zijn muil gaat dus ik grijp een stapel servetten om de plas mee af te dekken tot die rare moeder het komt opruimen.

Ik sta nog niet rechtop of er komen twee kinderen uit het ballenbad gerend. De een glijdt op zijn sokken door de urine, de ander verliest zijn evenwicht en belandt er midden in. Wederom een brullend kind en geen enkele volwassene die zich er druk om maakt. Christus te paard! Baar dan geen kind! Met recht pissig stap ik naar het kind toe, troost hem en vraag hem zijn ouders aan te wijzen. Dat lukt hem niet omdat ze in geen velden of wegen te bekennen zijn. Ondertussen wenk ik een medewerker om te vragen of hij de boel wil opruimen. Dat is hij geenszins van plan want: "u laat uw kind hier toch zeker zelf de boel bevuilen." Adem in-twee-drie, adem uit-vijf-zes.

Nou zal hij mooi worden! Hang ik hier de bloody do-gooder uit en wat krijg ik? Stank voor dank. Wat mankeert al deze mensen?! Ik wens hen stuk voor stuk hardnekkige incontinentie toe. "Bekijkt u het even" zeg ik tegen de medewerker terwijl ik me snel omdraai voordat ik hem aanvlieg. "Wat gaat u doen?!" wil de onuitstaanbare zeikstraal weten. "Plassen," zeg ik "nou goed?"

De fraaie vader verslikt zich bijna in zijn cappuccino, zo grappig vindt hij het. De doofblinde moeder komt eindelijk aangesjokt met een een lullig velletje wc-papier om de reeds door servetten geabsorbeerde plas voor de vorm nog eens met de Franse slag op te vegen. Het in de plas uitgegleden kind trekt een sprintje naar zijn plots opduikende moeder, springt haar in de armen en klemt zijn drijfnatte benen om haar middel. Mijn beurt om eens even breed te grijnzen.