[Zit er per ongeluk melk in mijn espresso, of doet u dat expres zo?]

Is het nu echt zo slecht gesteld met de hedendaagse horeca of ligt het gewoon aan mij? Of ik nu in Leiden, Londen, Leipzig of Lutjebroek ben, als ik er een horecagelegenheid bezoek, gaat er iets mis.

- Hebben ze tot drie keer toe niet wat ik wil (ik schijn over de speciale gave te beschikken altijd het 'broodje habenwirnicht' te bestellen... zet het dan niet op de kaart!),
- brengen ze me de kaart überhaupt niet (zie ik er soms uit alsof ik kom vasten?),
- Vergeten ze het bestelde broodmandje te brengen en komen ze er tijdens het hoofdgerecht nog eens mee aankakken (ja nou hoeft ’t niet meer hè…),
- vergeten ze mijn bestelling door te geven aan de keuken (en dan na anderhalf uur wel met een stalen gezicht zeggen “dat u toch wel weet dat u deze tafel maar tot 20:00 uur gereserveerd heeft”. Nee. Dat weet ik helemaal niet. Ik heb gereserveerd om 17:30 en als ik pas om 19:15 mijn voorgerecht krijg, ga ik er niet van uit dat ik de rest maar moet overslaan),
- bestel je knoflookbrood, krijg je een geroosterde boterham met een gefrituurde knoflook ernaast (oké, dat was dan wel weer komisch),
- is mijn eten koud of aangebrand (word dan geen kok!),
- smeren ze voor de gein de honing onder je bagle in plaats van ertussen zoals je zou verwachten (en natuurlijk krijg je er geen servetje bij),
- krijg ik een voorverpakte sandwich die ver over de houdbaarheidsdatum is (ja ik weet dat ik low budget vlieg maar ik hoef er geen gratis voedselvergiftiging bij),
- is mijn tafel dubbel geboekt (en me dan op kosten van het huis proberen dronken te voeren met ranzige raki in de hoop dat ik niet doorheb dat ik al ruim een uur honger zit te lijden),
- wordt mijn specifieke verzoek genegeerd (ik zei “zonder champignons” en wat is dit? Het lijkt verdomme wel Fungi Mountain!),
- hebben ze een gebrek aan fatsoen (komen ze bijvoorbeeld iets totaal onbelangrijks dwars door een emotionele toespraak heen tetteren. Some fucking manners please?!),
- word ik geacht mijn soep met mes en vork te consumeren (denk: Coming to America, man walks into a restaurant, orders al bowl of soup, asks the waiter: try the soup. - What, is it too cold? - Just try the soup. - Too spicy? - Will you just try the soup?! - There is no spoon. - Ahaaa!),
- krijg ik volstrekt niet waar ik om gevraagd heb (ziet dit eruit als espresso met chocola en marshmallows? Nee? En hoe komt dat? Omdat het #$*^! cappuccino met spekkies is!),
- krijg je bij wijze van goedmakertje gratis een nieuw drankje dat wél te hachelen is, rekenen ze het geretourneerde doodleuk af (ik heb het niet eens aangeraakt want ik lust geen melk in mijn fokking koffie, ik bestel niet voor niets espresso).

En al zo voort. Je vraagt je af waarom ik nog met zoveel regelmaat uit eten ga (er staan alweer vier etentjes op de planning, het zal mij benieuwen). Meer voor de gezelligheid dan voor het eten, luidt het antwoord. Maar later lachen we erom en een mens moet toch iets te klagen hebben (zolang ze maar niet in mijn pasta fluimen oid). Jatochnietdan?

[Geen feest zo dol of er is wel een stol]

Het moet maar eens afgelopen zijn met de uitbuiting van de stol. Heb dit jaar al aan mijn neus voorbij zien komen:
- paasstol
- pinksterstol (was er ook een hemelvaartstol?)
- moederdagstol (waardoor een vaderdagstol niet uit kon blijven)
- zomerstol (herfststol, kortom: seizoenstollen)
- proefstol (hapklare testbrokken bij uw warme bakker)
- holle stol (potver! geen spijs!)
- sinterklaasstol (de banketletter is uit)
Je kunt het je zo gek niet voorstellen of er bestaat een stol voor. En nou komt het: ze smaken allemaal hetzelfde! Dan heb ik het natuurlijk nog niet gehad over de vele variaties op de standaardstollen. Pistachestol, Schwarzwalder Kirschstol, Mueslistol, Pina Colada staafstol, kwarkstol en verzin het allemaal maar.

Al deze verwaande luxe krentenbroden met spijs en soms een verdwaalde noot, wat stukjes sucade of een zoet laagje in de vorm van poeder of glazuur hebben er dus voor gezorgd dat ik niet meer optimaal kan uitkijken naar en genieten van mijn traditioneel stukje kerstbrood op kerstochtend. Want dat was vroeger iets om naar uit te kijken. Je kreeg het maar één keer per jaar en keek de paps dan net zo lang met grote Bambi-ogen aan tot hij smolt van vertedering, zijn stukje spijs uit zijn brood peuterde en op jouw krentenunit smeerde. Sinds er voor elke gelegenheid zo'n godvergeten stol bestaat, is de magie verdwenen. De stol is zo gewoon geworden als een plakje kruidkoek. Men solt met de stol. We worden lam gestold. De stol is de nieuwe multi-inzetbare gelegenheidsversnapering voor jong en oud.

Binnenkort ook:
- trouwstol (weg met die bruidstaart)
- afstudeerstol (weg met bitterballen)
- geboortestol (weg met bemuisde beschuitjes)
- valentijnsstol (zoet, klef en roze)
- crematiestol (vers uit de oven)
- suikerfeeststol (want de stol is er voor iedereen, denk ook hanukkahstol)
- Abrahamstol (of Sarahstol)
- bevrijdingsstol (met Hollandse vlaggetjes)
- paracetastol (hoe overleef ik derde kerstdag)
- nieuwjaarsstol (we kunnen geen oliebol meer zien maar van de stol krijgen we geen genoeg!)

Et cetera. Ik voorspel het u.