Zodat ik er op de bruiloft geen last van heb, dus. Is dat zo? Mijn kennis van kansberekening is dusdanig klein dat ik hier geen steekhoudend antwoord op kan verzinnen. Toch lijkt een groot deel van de mensen die ik ken er heilig van overtuigd dat de kans dat een geval van pech me binnen korte tijd twee keer overkomt uiterst gering, zo niet nihil is. Het is hierom dat ik mijn pech moet koesteren want: dan heb ik dat alvast maar gehad.
Ik hoef me dus in ieder geval niet druk te maken dat ik tijdens de bruiloft:
- een grote, diepe, ontsierende snee in mijn onderarm heb (risico van mijn vak zal ik maar zeggen);
- een blauw-zwarte teen met gedeukte nagel heb (mede mogelijk gemaakt door ondeugdelijk Maastrichts plaveisel);
- buikgriep heb (borrelende ingewanden, groen zien van misselijkheid, geen voedsel verdragen en met regelmaat naar het toilet sprinten);
- een bad-hair-week heb (want ziek);
- zwaar verkouden ben (een doos tissues per dag verslijten, geen stem, koorts, leven op pijnstillers en water);
- dwars door de wekker heen slaap en daardoor ook nog eens bijna het huis laat afbranden (gevalletje narcolepsie tijdens het koken…);
- geen mooie schoenen heb (oh the drama!);
- compleet uitflip omdat ik te laat bij de ceremonie dreig te komen (niet eens mijn schuld! Ik stond al een kwartier klaar!);
- mijn trouwjurk sloop.
WÁT?!!
Ja, ik heb mijn trouwjurk gesloopt. Echt waar. Een jurk van twee maandlonen. En ik trek het zo even naar de galemiezen. Zonder enige vorm van agressie of geweld. Heel lullig.
Je zou verwachten dat ik hysterisch in huilen uitbarstte, de slaapkamer kort en klein sloeg en de bruiloft afblies maar hoe graag ik ook de drama queen uithang, zonder publiek is er niets aan dus in plaats daarvan keek ik vol ongeloof naar het stukje stof in mijn hand en begon te lachen. Echt waar.
Gelukkig was het maar de sluitveter die gebroken was. Geen probleem dus, gewoon even googelen en een nieuwe bestellen. Jahaaa... niet dus. Sluitveters van 5 meter zijn niet los te koop. Daar zit dan meteen weer een hele jurk (of minstens een korset) aan vast. Dat vond ik dus geen deal. Er zat maar één ding op.
Met het schaamrood op de kaken (vraag me niet waarom, alsof iemand dat door de telefoon kan zien, maargoed, ik schaamde wel dus dat rood kwam vanzelf en wat moest ze wel niet denken, dat ik een of andere lompe Truus was of ineens enorm dik geworden was of...) belde ik de bruidswinkel waar ik de jurk gekocht had. Een schat van een mens nam op, stopte een veter in een enveloppe en de volgende dag was mijn jurk weer compleet. Phew!!
Dankbaar keek ik naar de gebroken veter. Maar goed dat ik m’n jurk nog eens gepast had. Stel je voor dat me dit op de grote dag zou overkomen! Nee, zoiets kun je dan maar beter alvast gehad hebben.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten