[Über allem Schönheit]

In het kader van de Olympische Spelen ook maar eens iets ondernomen. Nee, ik ben geen weekend gaan hink-stap-springen, vlakwaterkanoën of mijn Chinees (nǐ hǎo, zhè shì shénme?) bijspijkeren. Het moet natuurlijk wel binnen de grenzen van het reële blijven, zelfs al schijn ik samen te wonen met de meester van het onmogelijke. Het meest sportieve element aan de hele onderneming valt samen te vatten als (bij gebrek aan Nederlandse terminologie) 'swaffham bulbeck', wat weer uitgelegd zou kunnen worden als 'an entire picnic lunchtime spent fighting off wasps'.

We bezochten het Arno Breker museum in Schloss Nörvenich. Naast veel Brekerijen onder meer werk van Dali en andere surrealisten, een levensgrote sculptuur van de recentelijk in Sittard opgedoken maar inmiddels ook alweer gevangen genomen levensgevaarlijke bijtschildpad en als klap op de vuurpijl twee fenomenale ijssculpturen. Mijn OVA at meer chocola dan hij aankon ("can't-eat-anymore-chocolate... yes I can!") en is voorlopig genezen van zijn chocolagerelateerde snuikzin, is onweerstaanbaar charmant als hij me trots aan de arm neemt om een stukje te flaneren en kan als geen ander de olympische Breker-sculpturen imiteren, tot groot vermaak van ondergetekende. Het was een heerlijke dag. Even ontspannen, geen stress, geen zorgen, gewoon genieten, want dat is ook belangrijk.



Meer foto's: klik!

[Nog één nachtje slapen...]

Eigenlijk had ik verwacht dat ik me vandaag ronduit gedeprimeerd zou voelen maar daarvan is geen sprake. Ik voel me prima en productief. Vroeg opgestaan om mijn hele administratie op orde te brengen, nieuwe verzekeringen afgesloten, adreswijzigingen doorgevoerd en meer van die dingen. Nog even een boodschap gedaan, wat langer duurde dan gepland omdat ik oud collega’s tegenkwam en ukken met mama’s dus dan sta je al gauw weer een half uur te kletsen. Echt, ik blijf afscheid nemen!

Ik had verder moeten gaan met het leegruimen van kasten en het inpakken van dozen maar de zon scheen en ik besefte ineens dat ik over twee dagen heel ver van het strand af woon. En van Katie. En dat het dus veel te mooi weer was om binnen te zitten. Een goede reden voor een ritje naar Noordwijk, samen lunchen aan de boulevard en nog een keer de zeelucht opsnuiven, me ergeren aan het zand dat binnen 10 seconden overal zat (ik heb echt een haat-liefdeverhouding met het strand), een zandkastelen- en sculpturententoonstelling aan zee bekijken en genieten van het prachtige uitzicht van golven die blonken in het zonlicht. Ik heb er een kleur van! Thuis weer de handen uit de mouwen (spreekwoordelijke mouwen, het was veel te heet voor echte mouwen) gestoken. Meer inpakwerkzaamheden (ik heb nu zo goed als alles wat ik mee wil nemen in dozen) en de boekenkasten leeggeruimd. De spierballen zijn alvast opgewarmd voor morgen als het echte zeulen (zeven trappen - amai) begint...

Rond half zeven stonden Marcel en Inger voor de deur. We zijn in de stad wat gaan eten en nog één keer ouderwets gezellig naar North End voor Strongbow en massa’s flauwe grappen, de lachspieren zijn dus ook weer goed gesmeerd. Op zich is het wel fijn om zo gesegmenteerd afscheid te nemen. Dat past mooi binnen de rest van het proces, alles stap voor stap en stukje bij beetje. De paniek heeft nog altijd niet toegeslagen. Eerlijk gezegd verbaast me dat wel een beetje want mijn hoofd weet dondersgoed dat het allemaal niet niks is. Nog maar één nachtje en dan gaat het gebeuren. Het is net alsof mijn zenuwen vanaf een afstandje toekijken en fluisteren “het is ook eng en spannend maar je kunt het heus”.

[Weekend update]

Het weekend deze keer ingeluid met Marcel en Inger in Northend. Ik ben bepaald geen kroegtijger (ik woon al 10 jaar in Leiden en ken slechts 5 kroegen) maar hier kom ik graag, al is het maar vanwege de Strongbow. Het rookverbod in horecagelegenheden is deze week ingegaan en het was grappig om te zien hoe veel mensen uit gewoonte nog hun pakjes sigaretten op tafel uitgestald hadden. De gesprekken gingen ook nergens anders over. Marcel (die al een half jaar gestopt is met roken maar naar mijn idee van fulltime roker is geswitcht naar gelegenheidsroker) had het er maar moeilijk mee en besloot buiten een peuk op te steken met andere galspugende kroegbezoekers. Ik ga die mafkees nog missen! Om nostalgische redenen de hele avond met een overdreven Leids accent gepraat want straks hoor ik natuurlijk niets dan zachte g’s en omgebogen klinkers.

Vrijdag nog maar eens een paar dozen opgehaald (wat je gratis kunt krijgen…) en koffie geleut bij Pieter en Katie, nog twee mensen die ik heel erg ga missen. Pieter had een heuse donutmachine (een mens krijgt tegenwoordig de meest vreemde kerstpakketten) waar hij als een ware keukenprins mee in de weer ging om ons een half uur later van een schaal feestelijk versierde, mierzoete minidonuts te voorzien. Dit lijkt wel de maand van het emo-eten, de feestdagen zijn er niks bij! Kleeft er toch nog een voordeel aan het feit dat ik vanaf volgende maand flink zal moeten gaan budgetteren; voorlopig is het afgelopen met de etentjes buiten de deur en van die dingen.

Mijn OVA had slecht nieuws en nog slechter nieuws maar geen verstand van slecht nieuwsgesprekken. Zodoende draaide hij eerst een kwartier om de hete brei heen waardoor ik op z’n minst dacht dat er iets vreselijk dramatisch aan de hand was maar dat viel gelukkig mee. We hadden bedacht dat het handig zou zijn om een garagebox te huren, voor de auto en fietsen en opslag van ‘dingen’, maar dat feest kan geen doorgang vinden. Aangezien de andere flat over twee jaar misschien een aantal garages moet inleveren in verband met de bouw van ‘iets anders’, moeten de garages van onze flat voor de gedupeerden van de andere flat vrij gehouden worden. Waarom wij dan in de voorafgaande twee jaar geen garagebox zouden kunnen huren, is me een raadsel maar dat zal wel Limbologica zijn. Het tweede slecht nieuwsitem bestond hieruit dat de hele geplande verbouwing ineens van de baan geschoven is wegens ‘iets met geen geld’. We krijgen dus geen nieuwe keuken en ook geen nieuwe badkamer (=geen bad, boeh!).

Mijn OVA riep sapristi! Mijn OVA is de enige andere persoon die ik dit woord ooit heb horen bezigen. Ik zeg het je: toeval bestaat niet. Het is een teken.

Op zaterdag zijn de mams, mijn OVA en ik naar de vorderingen in het huisje van broerlief gaan kijken in Sweet Lake City. Het wordt steeds leefbaarder en ik ben verrast over hoe handig mijn kleine broertje eigenlijk is. De paps heeft zijn klusgenen succesvol doorgegeven, al blijft hij natuurlijk met raad en daad klaarstaan voor zijn minder ervaren kroost. ’s Middags hebben we de mams meegesleurd naar het winkelcentrum voor een potje emo-shoppen (jee voor nieuwe riemen en Indiana Jones outfits!). Ze heeft het er stiekem toch wel moeilijk mee dat haar koters nu allebei zo ver van het nest gaan wonen. Arm mens. ’s Avonds ouderwets gezellig Monopoly gespeeld waarbij we uiteraard genadeloos ingemaakt werden door de paps. Het zal eens niet zo zijn.

Zondag een familieontbijt, net als vroeger lekker lui in de pyjama. Ik vind het zo leuk dat mijn OVA ook dat stukje van mijn leven leert kennen en dat hij door mijn ouders meteen heel warm is ontvangen in ons gezin. Het klopt zo goed allemaal dat het eng veel naar perfectie neigt. Het is voor mij zeker niet het makkelijkste jaar maar soms voelt het net alsof mijn dromen uitkomen. Het leven is vaak moeilijk en vermoeiend en ik check nog regelmatig of er geen addertjes in het gazon verstopt zitten maar boven alles is het leven mooi. Ik kan weer genieten en het beste daarvan is dat ik het kan delen.

’s Middags ben ik met mijn OVA (aka Bunkerman) naar Noordwijk gefietst. Vorige week zijn we in het Atlantik Wall Museum geweest maar omdat de rondleidingen toen vol zaten, zijn we vandaag terug gegaan voor de bunkertour. Gezellig met een stel Duitsers door de donkere gangetjes gebanjerd (met zaklampen, al ging de mijne natuurlijk binnen tien minuten al kapoedewoetsj) en een groot deel van de ondergrondse batterij bekeken. Daarna een visje gehapt op de boulevard (gratis want de visboer vergat af te rekenen), op de zomermarkt goedkope modieuze units op de kip getokt en het strand op gelopen om nog even uit te waaien. Dat hebben we geweten! In de verte zagen we een hoosbui aankomen en toen het begon te donderen kwam de kustwacht met een reddingsboot alle overmoedige badgasten uit zee jagen. Niet veel later begon het keihard te plenzen en moesten we rennen om te schuilen. Noem me dwaas maar ik vond het een hele romantische middag. Op de terugweg zijn we nog even naar Slot Teylingen gefietst om mijn OVA de historische trots van mijn dorp te laten zien en ultrazure appeltjes geplukt bij de slotgracht. We waren net op tijd binnen voor de volgende grandioze plensbui, treffende symboliek. Het twee-na-laatste afscheid volgde. Nog negentien nachtjes slapen.

[Scheiss Tiere!]

Hallo dan. Sommige mensen vallen ten prooi aan nietmachines (don't ask, ik was het niet). Kan ons allemaal gebeuren. Ik weet niet precies waar ik afgelopen weekend door aangevallen ben maar het was waarschijnlijk een Duitse sluipvlieg die er nog niet van op de hoogte gesteld was dat de oorlog voorbij is en het nodig vond om zijn zaagkaken in een mogelijk vijandig doelwit, zijnde mijn lijf, te zetten. Een Brems die heel niet wist waar de rem zat. Heel fijn.

Loving nature doesn’t mean it’ll love you back. Mijn OVA’s mama is 76 geworden. Een hele leeftijd die helaas de nodige gebreken met zich meebrengt. Omdat ze in haar eentje niet veel meer uitstapjes maakt dan naar de winkel, het ziekenhuis of de kerk, besloten we haar uit wandelen te nemen in het bos waar ze vroeger vaak kwam om daarna in een oude molen een hapje te eten. Schnitzel, jah. En ijsjes. Mijn OVA had goede zin, zijn mama straalde van geluk en het was prachtig weer. Zo mooi om te zien hoe ze samen hand in hand liepen te keuvelen en herinneringen ophaalden. Beetje jammer dus dat ik zelf in een half uur tijd ongeveer vijfentachtigduizend keer moest niezen, mijn ogen nog net niet uit de kassen plopten van de jeuk, zich allerhande bronchiospastische benauwdheidstoestanden voordeden en mijn neus niet meer zonder zakdoek kon. Hooikoorts en niet zo’n beetje ook. Natuurlijk had ik wel door dat er allerlei ongedierte om me heen zoemde maar ik had het te druk met sniffen en snuiten om die ellendelingen van me af te slaan. Zodoende het bijtincident.

Begon met twee jeukplekjes die 's avonds begonnen op te zwellen. De volgende ochtend waren die plekjes uitgegroeid tot twee enorme keiharde gezwellen die in de loop van de dag vuurrood werden en behoorlijk zeer deden. Aan het eind van de dag kon ik mijn arm en been niet meer buigen en waren de ledematen twee keer zo dik als normaal. Ik had geprobeerd: koude kompressen, prrrikweg, antihistamine. Hielp niks. Misschien toch maar even naar de dokter.

"Wat is er loos?"
"Ik heb een wat uit de kluiten gewassen muggenbult ofzo. Twee stuks zelfs."

Ik wees. De dokter keek, schrok zich kapot (hij keek alsof ik de builenpest had – uncleeaaan! – noujazeg) en verklaarde mijn omschrijving tot understatement van het jaar. Had 'ie nog nooit gezien. Toen ik zei dat ik morgennacht naar Turkije ga, raakte hij half in paniek (altijd geruststellend). Turkse artsen, dat moest ik niet willen. Mijn idee.

Diagnose: heftige allergische reactie met een infectie er bovenop (dat monster had met zijn ongeschrobde bakkes een hap uit mijn arm en been geknaagd). Ik ga niet dood maar amputaties zijn onvermijdelijk. Grapje. Actie: ontstekingsremmende zalf en een stootkuur van corticosteroïdenhormonen. Morgen terug komen voor verdere inspectie en antibiotica. Ik mocht blij zijn dat ik niet recht in een ader gebeten was want dat had ik waarschijnlijk niet kunnen navertellen. Weet ik dat ook weer.

Maargoed. Woensdagnacht met de Angels naar Konstantinopel. Gezwellen of niet, ik ben d'r klaar voor. Hammam; here we come!

[Groeten uit Flevoland]

Bekijk alle foto's