Het weekend deze keer ingeluid met Marcel en Inger in Northend. Ik ben bepaald geen kroegtijger (ik woon al 10 jaar in Leiden en ken slechts 5 kroegen) maar hier kom ik graag, al is het maar vanwege de Strongbow. Het rookverbod in horecagelegenheden is deze week ingegaan en het was grappig om te zien hoe veel mensen uit gewoonte nog hun pakjes sigaretten op tafel uitgestald hadden. De gesprekken gingen ook nergens anders over. Marcel (die al een half jaar gestopt is met roken maar naar mijn idee van fulltime roker is geswitcht naar gelegenheidsroker) had het er maar moeilijk mee en besloot buiten een peuk op te steken met andere galspugende kroegbezoekers. Ik ga die mafkees nog missen! Om nostalgische redenen de hele avond met een overdreven Leids accent gepraat want straks hoor ik natuurlijk niets dan zachte g’s en omgebogen klinkers.
Vrijdag nog maar eens een paar dozen opgehaald (wat je gratis kunt krijgen…) en koffie geleut bij Pieter en Katie, nog twee mensen die ik heel erg ga missen. Pieter had een heuse donutmachine (een mens krijgt tegenwoordig de meest vreemde kerstpakketten) waar hij als een ware keukenprins mee in de weer ging om ons een half uur later van een schaal feestelijk versierde, mierzoete minidonuts te voorzien. Dit lijkt wel de maand van het emo-eten, de feestdagen zijn er niks bij! Kleeft er toch nog een voordeel aan het feit dat ik vanaf volgende maand flink zal moeten gaan budgetteren; voorlopig is het afgelopen met de etentjes buiten de deur en van die dingen.
Mijn OVA had slecht nieuws en nog slechter nieuws maar geen verstand van slecht nieuwsgesprekken. Zodoende draaide hij eerst een kwartier om de hete brei heen waardoor ik op z’n minst dacht dat er iets vreselijk dramatisch aan de hand was maar dat viel gelukkig mee. We hadden bedacht dat het handig zou zijn om een garagebox te huren, voor de auto en fietsen en opslag van ‘dingen’, maar dat feest kan geen doorgang vinden. Aangezien de andere flat over twee jaar misschien een aantal garages moet inleveren in verband met de bouw van ‘iets anders’, moeten de garages van onze flat voor de gedupeerden van de andere flat vrij gehouden worden. Waarom wij dan in de voorafgaande twee jaar geen garagebox zouden kunnen huren, is me een raadsel maar dat zal wel Limbologica zijn. Het tweede slecht nieuwsitem bestond hieruit dat de hele geplande verbouwing ineens van de baan geschoven is wegens ‘iets met geen geld’. We krijgen dus geen nieuwe keuken en ook geen nieuwe badkamer (=geen bad, boeh!).
Mijn OVA riep sapristi! Mijn OVA is de enige andere persoon die ik dit woord ooit heb horen bezigen. Ik zeg het je: toeval bestaat niet. Het is een teken.
Op zaterdag zijn de mams, mijn OVA en ik naar de vorderingen in het huisje van broerlief gaan kijken in Sweet Lake City. Het wordt steeds leefbaarder en ik ben verrast over hoe handig mijn kleine broertje eigenlijk is. De paps heeft zijn klusgenen succesvol doorgegeven, al blijft hij natuurlijk met raad en daad klaarstaan voor zijn minder ervaren kroost. ’s Middags hebben we de mams meegesleurd naar het winkelcentrum voor een potje emo-shoppen (jee voor nieuwe riemen en Indiana Jones outfits!). Ze heeft het er stiekem toch wel moeilijk mee dat haar koters nu allebei zo ver van het nest gaan wonen. Arm mens. ’s Avonds ouderwets gezellig Monopoly gespeeld waarbij we uiteraard genadeloos ingemaakt werden door de paps. Het zal eens niet zo zijn.
Zondag een familieontbijt, net als vroeger lekker lui in de pyjama. Ik vind het zo leuk dat mijn OVA ook dat stukje van mijn leven leert kennen en dat hij door mijn ouders meteen heel warm is ontvangen in ons gezin. Het klopt zo goed allemaal dat het eng veel naar perfectie neigt. Het is voor mij zeker niet het makkelijkste jaar maar soms voelt het net alsof mijn dromen uitkomen. Het leven is vaak moeilijk en vermoeiend en ik check nog regelmatig of er geen addertjes in het gazon verstopt zitten maar boven alles is het leven mooi. Ik kan weer genieten en het beste daarvan is dat ik het kan delen.
’s Middags ben ik met mijn OVA (aka Bunkerman) naar Noordwijk gefietst. Vorige week zijn we in het Atlantik Wall Museum geweest maar omdat de rondleidingen toen vol zaten, zijn we vandaag terug gegaan voor de bunkertour. Gezellig met een stel Duitsers door de donkere gangetjes gebanjerd (met zaklampen, al ging de mijne natuurlijk binnen tien minuten al kapoedewoetsj) en een groot deel van de ondergrondse batterij bekeken. Daarna een visje gehapt op de boulevard (gratis want de visboer vergat af te rekenen), op de zomermarkt goedkope modieuze units op de kip getokt en het strand op gelopen om nog even uit te waaien. Dat hebben we geweten! In de verte zagen we een hoosbui aankomen en toen het begon te donderen kwam de kustwacht met een reddingsboot alle overmoedige badgasten uit zee jagen. Niet veel later begon het keihard te plenzen en moesten we rennen om te schuilen. Noem me dwaas maar ik vond het een hele romantische middag. Op de terugweg zijn we nog even naar Slot Teylingen gefietst om mijn OVA de historische trots van mijn dorp te laten zien en ultrazure appeltjes geplukt bij de slotgracht. We waren net op tijd binnen voor de volgende grandioze plensbui, treffende symboliek. Het twee-na-laatste afscheid volgde. Nog negentien nachtjes slapen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten