Vanmorgen stond mijn GO voor de deur. Hij was redelijk goed gemutst, merkte zelfs op dat ik zijn was gedaan had en bedankte me daarvoor. Kon ik hem meteen de heuglijke mededeling geven dat hij de wasmachine mag houden. Mijn ouders zien het niet zitten om het oude lijk zeven trappen af te sjouwen en willen ons een nieuwe cadeau doen als we gaan samenwonen. De schatten. Niet dat ik roet in de pret wilde strooien maar dit leek me een geschikt moment om mijn GO de telefoon in handen te duwen. Dat met de hypotheek kan nog even gaan duren maar er schijnt aan gewerkt te worden. De notaris belt ons zo spoedig mogelijk terug over de benodigde akte.
Ik geloof dat het verder wel goed gaat met mijn GO. De kosten van zijn ‘daily dates’ rijzen de pan uit maar hij is tenminste niet suïcidaal wat voor mij weer één zorg minder is. Wat ik apart vind, is dat hij jaren lang niets met mij heeft willen ondernemen. Nooit kwam er het geringste initiatief, zelfs niet nadat ik hem hier herhaaldelijk om gevraagd had. Hij liep wel te pruilen dat we nooit eens iets samen deden, maar liet alles van mij afhangen. Als ik iets voorstelde, had hij geen zin of ging hij onder protest mee en was er geen lol aan omdat hij na een uur al mopperde dat hij het wel gezien had. Liever lag hij het hele weekend in bed en verkaste hij zodra hij wakker werd naar zijn ‘hok’ waar hij tot ver na middernacht achter zijn computer zat. De enige activiteit die hij de moeite waard vond, was bier drinken. Ik lust geen bier en heb een hekel aan dronkenschap, hij lust het te graag en raakte naar mijn mening te vaak laveloos. Toen ik de moed opgaf en besloot voortaan met mensen op stap te gaan (winkelen, naar de film, de natuur in, museumpje pikken, naar concerten, midged golfen, uit eten en noem het allemaal maar op) die het wél gezellig vonden, was het ook niet goed. Maar zelfs dat was voor hem geen reden iets aan de situatie te veranderen. Dus zette ik er een punt achter. En nu kan het ineens wel. Dus dan denk ik: het zal wel aan mij gelegen hebben. En dan vraag ik me af: waarom heeft hij dat nooit gezegd en waarom wilde hij onze relatie dan in hemelsnaam in stand houden?
Het is zomaar een overpeinzing maar niet relevant. The past is for archaeologists. Ik ben blij dat er mensen zijn met wie hij wel plezier kan hebben en ik ben blij dat ik iemand heb met wie ik zielsgelukkig ben. Het is goed zo. Mijn GO dobbert rond in een tropisch zwembad en ik tel de dagen af totdat ik eindelijk bij mijn OVA ga wonen. De man die graag dingen met mij onderneemt. De man die zelf vol initiatieven zit. De man die open staat voor mijn ideeën. De man waarmee ik samen kan genieten van dezelfde dingen. De man die het belangrijk vindt hoe ik me voel of ergens over denk. De man met wie ik uren kan praten, tot huilens toe kan lachen en me nooit verveel. De man die evenveel waarde aan persoonlijke ruimte hecht als ik en omdat we dit van elkaar begrijpen en respecteren, is de werkelijke behoefte eraan niet zo groot. We mogen het samen misschien niet zo breed hebben, ik voel me ontzettend rijk met mijn OVA en die rijkdom zou ik voor al het goud in de wereld niet willen ruilen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten