[Nog één nachtje slapen...]

Eigenlijk had ik verwacht dat ik me vandaag ronduit gedeprimeerd zou voelen maar daarvan is geen sprake. Ik voel me prima en productief. Vroeg opgestaan om mijn hele administratie op orde te brengen, nieuwe verzekeringen afgesloten, adreswijzigingen doorgevoerd en meer van die dingen. Nog even een boodschap gedaan, wat langer duurde dan gepland omdat ik oud collega’s tegenkwam en ukken met mama’s dus dan sta je al gauw weer een half uur te kletsen. Echt, ik blijf afscheid nemen!

Ik had verder moeten gaan met het leegruimen van kasten en het inpakken van dozen maar de zon scheen en ik besefte ineens dat ik over twee dagen heel ver van het strand af woon. En van Katie. En dat het dus veel te mooi weer was om binnen te zitten. Een goede reden voor een ritje naar Noordwijk, samen lunchen aan de boulevard en nog een keer de zeelucht opsnuiven, me ergeren aan het zand dat binnen 10 seconden overal zat (ik heb echt een haat-liefdeverhouding met het strand), een zandkastelen- en sculpturententoonstelling aan zee bekijken en genieten van het prachtige uitzicht van golven die blonken in het zonlicht. Ik heb er een kleur van! Thuis weer de handen uit de mouwen (spreekwoordelijke mouwen, het was veel te heet voor echte mouwen) gestoken. Meer inpakwerkzaamheden (ik heb nu zo goed als alles wat ik mee wil nemen in dozen) en de boekenkasten leeggeruimd. De spierballen zijn alvast opgewarmd voor morgen als het echte zeulen (zeven trappen - amai) begint...

Rond half zeven stonden Marcel en Inger voor de deur. We zijn in de stad wat gaan eten en nog één keer ouderwets gezellig naar North End voor Strongbow en massa’s flauwe grappen, de lachspieren zijn dus ook weer goed gesmeerd. Op zich is het wel fijn om zo gesegmenteerd afscheid te nemen. Dat past mooi binnen de rest van het proces, alles stap voor stap en stukje bij beetje. De paniek heeft nog altijd niet toegeslagen. Eerlijk gezegd verbaast me dat wel een beetje want mijn hoofd weet dondersgoed dat het allemaal niet niks is. Nog maar één nachtje en dan gaat het gebeuren. Het is net alsof mijn zenuwen vanaf een afstandje toekijken en fluisteren “het is ook eng en spannend maar je kunt het heus”.

[Goodbye, badbye, bye bye]

Daar zijn ze dan, de waterlanders. Ik heb ze echt tot het allerlaatste moment bewaard. Vanmorgen vroeg opende ik mijn groep alsof er niets aan de hand was, lichten aan, stoelen van de tafels, spulletjes klaarzetten en mijn ukken verwelkomen. Het voelde totaal niet als mijn laatste dag maar lekker als vanouds, mijn Lenneke-dag, de gezelligste dag van de week omdat we dan een klein, knus clubje hebben en dit de enige dag is dat we samen één groep draaien. De woensdag was altijd onze bijklets-dag. In het kader van de Franse week en mijn afscheid vond ik het wel gepast om een feestelijke lunch te organiseren met pains au chocolat, baguettes en camembert en daarna lekker in het zonnetje te zitten. Nog even genieten van het spelende grut.

Allemaal leuk en aardig, maar om drie uur had mijn laatste uur geslagen en liep ik met een brok in mijn keel de trap op. Nog één keer een rondje door mijn lokaal lopen. Mijn postvak legen. Een afscheids- en bedanktbriefje ophangen. Mijn sleutel inleveren op kantoor. En toen echt definitief dag zeggen tegen mijn collega’s. Ik heb zo hard gehuild. Mijn lieve meiden, ik mis hen nu al. Mijn Lenneke, wat moet ik zonder haar? Ik verlaat een geweldige collega maar heb er een superlieve vriendin voor in de plaats gekregen. Een hele geruststelling. We hebben samen toch heel wat meegemaakt, elkaar door moeilijke tijden heen gesleept en ook zo ontzettend veel lol gehad. Dat kan gewoon niet zomaar ineens voorbij zijn. Ik kan niet uitleggen hoe blij ik ben dat ik uiteindelijk toch niet helemaal zonder haar hoef.

De kinderen wierpen zich na een afscheidsliedje massaal op me voor een groepsknuffel. Een laatste High Five. Knuffel. Kus. “Ik wil niet dat je weggaat...”

Nu ik thuis zit en wel even uitgesnotterd ben, weet ik niet wat ik moet voelen. Ik ben ontzettend moe van de afgelopen heftige weken. Ik ben verdrietig omdat ik iets heb opgegeven waar mijn hart ruim vijf jaar vol van was. Ik ben opgelucht omdat ik weer iets heb afgesloten. Ik ben gelukkig omdat ik weet waar ik het allemaal voor doe en dat ik aan het eind van de week eindelijk bij mijn grote liefde ga wonen. Ik ben zenuwachtig om alle nieuwe dingen die me te wachten staan. Ik ben trots op mezelf om alle dappere stappen die ik gezet heb. Ik ben klaar om aan de rest van mijn leven te beginnen.

Mijn GO kwam nog even langs om het convenant langs te brengen. Ik stond weemoedig in een pannetje te roeren en had geen zin om te praten. Of er soms iets was, ik deed zo kil. Natuurlijk was er iets. Ik had net uitgelegd dat ik een moeilijke dag achter de rug had maar zoals wel vaker leek hij mijn gevoel niet helemaal te begrijpen. Ik wilde mijn gevoel ook niet met hem delen, ik wilde alleen zijn. Hij zou met meisje Z gaan picknicken op het strand, of bbq-en bij Ludwig dus niet veel later vertrok hij weer. Dit was waarschijnlijk de laatste keer dat ik hem hier gezien heb. “We bellen nog wel” zei hij. “We zien wel” zei ik. En weg was hij. De allerlaatste druppel van een doodgebloede relatie is gevallen. Over en uit.

[Dan had je pech gehad]

Mijn GO loopt hier rond alsof hij degene is die gaat verhuizen. Hij ijsbeert onrustig heen en weer, zonder echt iets te doen. Hij trekt een boek uit de kast, wat kleren, zijn shampoo. Hij heeft nooit aangekondigd dat hij weg zou gaan of een reden gegeven voor zijn afwezigheid maar die kan ik zelf wel verzinnen. Als ik mijn OVA niet mee mag brengen, vind ik het niet meer dan logisch dat hij hier ook niet met meisje Z aan hoeft te komen zetten. Kennelijk vindt mijn GO het 'stom' dat ik 'het meteen uitgemaakt heb' toen het 'even moeilijk was'. Iets met samen zijn in goede en in slechte tijden. Ook vindt hij het 'stom dat ik het niet nog een keer wilde proberen'. Wat heeft die jongen toch een gigantische plaat staal voor zijn kop. Er was nog zo weinig van 'ons' over dat er van 'samen' vrijwel geen sprake meer was en daarbij moet ik echt mijn best doen om me die paar goede dagen van het afgelopen jaar te herinneren. Hij heeft er zelf niet voor willen vechten, dan moet hij nu ook zijn bakkes houden.

We gingen het kentekenbewijs over laten schrijven op mijn naam. Dat was zo gepiept dus de auto is nu officieel van mij. “Kan ik eindelijk gaan sparen voor mijn eigen Beetle” zei mijn GO. Grapjas. Daarna nog even samen naar de supermarkt. Nu begrijp ik waarom meneer niet van 30 euro per week kan leven. Hij moest slagroomvla voor Ludwig, die een speciaal dieet meegekregen heeft waarin hele nuttige dingen staan zoals: ‘heeft u het idee dat u afvalt dan is het raadzaam calorierijk voedsel te eten’. Vliegenvangers omdat er een dode muis op zolder ligt (waarom zou je de oorzaak opheffen als je ook gewoon de symptomen kunt bestrijden?). Mijn GO kocht ook kaarsen voor Ludwig, voor als hij zijn geloof dreigde te verliezen. Toen hij een bak lasagne met zalm uit het schap pakte, trok ik even een wenkbrauw op. “Voor meisje Z” verklaarde hij “dat vindt ze lekker”. Als vishekelende carnivoor heeft hij het getroffen met meisje Z, die vegetarisch is maar wel van vis houdt. Het ziet er naar uit dat Ludwig gelijk heeft. Hij wierp meisje Z zo ongeveer in mijn GO’s schoot en nu loopt hij zelf als een schoothondje achter haar aan. Ik vraag me af wat er met zijn laatste beetje zelfrespect is gebeurd.

Hij blijkt nog even stuntelig als altijd. Eerst liet hij een pak kant en klare lasagne op de grond kapot kletteren waardoor mijn hele broekspijp besmeurd raakte. Vervolgens pakte hij een bekertje sap uit een snack preview kraam en morste de helft over de rand, dus werd ik ook nog nat. Handige Harry over here. Thuis nog even post van de notaris gelezen. Het gaat me toch een bom duiten kosten, maar verdom het dit uit mijn eigen zak te betalen. Dat trekt hij maar van zijn vergoeding af. Hier moeten we nog een overeenkomst voor opstellen (voor de notaris), een taak waarover ik hem de verantwoordelijkheid gegeven heb. Of dat verstandig is, moet nog blijken. Toen ging hij weg. Of hij zijn boodschappen niet mee zou nemen. "Oja... als ik jou toch niet had..." mompelde mijn GO. "Dan had je pech gehad."

[Zomaar mijn dag]

Wat een dag. Het was zo overweldigend allemaal dat mijn hoofd er nog van duizelt. Toen ik vannacht nog bezig was met het bakken van traktaties (zelf maken is altijd lekkerder en de liefde van de kids gaat toch voor een deel door hun kleine snoepluikjes) en het schrijven van afscheidskaartjes dacht ik even: ik ga gewoon niet, ik meld me ziek. Uiteraard is het leuk om in het zonnetje gezet te worden en van iedereen persoonlijk afscheid te kunnen nemen maar op de een of andere manier zag ik er ineens heel erg tegenop. Niet alleen omdat ik mensen ga verlaten die ik vreselijk ga missen, ook omdat mijn mogelijke vervangster vandaag mee zou draaien. Ik wil niets liever dan met een gerust hart vertrekken, wetend dat ik geen leegte achterlaat maar het is gewoon raar om ‘de nieuwe Wendy’ te zien voordat ik zelf definitief weg ben. Uiteindelijk was het helemaal zo erg niet. Ze liet een hele positieve indruk achter en volgens mij past ze goed in het team. Het zou me niet verbazen als zij mijn baan krijgt en laat het bij deze los.

Gelukkig werd ik zo overdonderd door alle aandacht dat ik helemaal geen tijd had om me druk te maken over hoe moeilijk het is en hoe verdrietig ik ervan word om dit stukje van mijn leven af te sluiten. Ik had niet verwacht dat er zoveel mensen zouden komen en dat mijn vertrek een aantal toch wel bijzonder raakte. Ik heb ik weet niet hoeveel lieve woorden gehoord en een boek vol prachtige herinneringen cadeau gekregen, al durfde ik het niet open te slaan uit angst niet meer op te kunnen houden met snotteren. Werkelijk hartverwarmend. Ik heb het allemaal maar gewoon over me heen laten komen en had me echt geen mooier afscheid kunnen wensen.

Toen iedereen weg was, moest ik in de auto stappen en loodste Suus me naar een wokrestaurant (niet mokken, lekker wokken!) in de Merenwijk waar ik met de collega’s een ontzettend gezellige avond gehad heb. Zo fijn om nog een keer samen met mijn meiden te zijn, wat ga ik hen missen! Ik ben vreselijk verwend, van cadeaubonnen tot een abonnement op de Quest, van taartschep (voor de vlaai!) tot soda (ik blijf een poetsfreak) en van kookboek tot zelfgemaakte kersenlikeur. Veel te gek maar wat voel ik me bijzonder, zoveel waardering, ik heb iets goeds gedaan. Dit was mijn dag en ik kan niet uitleggen hoe dankbaar ik iedereen ben voor alle tijd en moeite die ze erin gestoken hebben om het zo te organiseren. Maar stiekem ben ik wel heel blij dat ik nog vier keer terug mag.

[The story continues]

Mijn GO wist dus al vier maanden dat de auto gekeurd moest worden, ondernam desondanks geen actie en wachtte mijn initiatief af. Ik mag van hem de auto meenemen maar we zouden de kosten van de keuring nog delen. Mijn GO wist dat ik de auto maandag zou wegbrengen. Ik sms-te hem om door te geven dat ik €125 van hem kreeg en hoorde vervolgens niets. Ik belde hem op om te zeggen dat ik de volgende dag voor 13u00 het geld nodig had en kreeg toen het eerder beschreven geen-geld-verhaal.

De volgende dag om 12u00 kwam hij hier aan. Ik zou belastinggeld dat in een enveloppe zat kwijt gemaakt hebben. En als ik het niet gedaan had, dan zou één van mijn gasten het wel verduisterd hebben. I beg your miniscule pardon?! Zijn schuld was het in ieder geval niet. Mijn GO besloot het geld te zoeken maar vond, zoals ik hem al voorspelde, niets. Mijn GO raakte geïrriteerd omdat ik kalm bleef en mijn poot stijf hield. Hij betichtte me ervan niet veel verantwoordelijkheid te tonen. Ik vond dat als een tang op een varken slaan. Wie moet er hier nu wie achter de broek aan zitten?

Ik wees hem erop dat hij nog een half uur had. Hij wees me er nogmaals op dat hij geen geld had. Dat hij dan een week van €30 zou moeten leven. Ik zei dat een mens best een week van €30 kan leven maar volgens mijn GO is dat voor hem onmogelijk. Ik kreeg een hoop verwijten naar mijn hoofd. Zoals: “ik betaal me blauw om het hier voor jou leefbaar te houden”. Ten eerste: hij woont hier ook. Ten tweede: dat het hier leefbaar is, komt voornamelijk door mij. Ten derde: naar verhouding geven we ongeveer evenveel uit aan vaste lasten. Lulkoek met amandelen dus.

Ik wees hem erop dat hij nog een kwartier had. Hij wees me er nogmaals op dat hij geen geld had. Maar de auto moest opgehaald worden en ik weigerde het hele bedrag zelf te betalen. Zijn oplossing? “Dan houd ik de auto wel.” Erg grappig. Ten eerste: dat zou hem nog veel meer geld kosten en hij beweert zelf bij hoog en bij laag dat hij dat niet heeft. Ten tweede: we hadden afgesproken dat ik de auto zou meenemen en we hadden afgesproken dat hij de helft zou betalen. Afspraak is afspraak. Ik heb sinds mijn laatste operatie niet zo’n stijf poot gehad.

Nadat hij een tijdje op de poef voor zich uit had zitten staren (waarom zou hij zich ook haasten) kwam hij met een nieuwe oplossing. Of hij het geld dan mocht overmaken, dan zou ik het over een paar dagen hebben. Even een vraagje: als hij nu niet kan pinnen omdat hij geen geld heeft, hoe kan hij dan nu geld overmaken? Wederom lulkoek met amandelen. Toen bedacht hij zich dat hij een creditcard heeft, hij wist alleen niet waar het briefje met de pincode was. Over kwijt maken gesproken. Misschien had één van zijn gasten het verduisterd...

Ik wees hem erop dat hij nog vijf minuten had. Ik had toevallig zijn pincode net nog in mijn handen gehad omdat ik al onze papieren had uitgezocht. Hij zocht de hele stapel door en vond niets. Dat heet met je neus kijken. Ik zocht de stapel door en had het papiertje binnen tien seconden. Een kwartier te laat kon hij dan eindelijk gaan pinnen en ik de auto ophalen. Nu is hij weer verdwenen maar er moet nog één niet geheel onbelangrijke actie ondernomen worden: de auto moet op mijn naam gezet worden en daarvoor moeten we samen naar het postkantoor. Aangezien ik dankzij hem te laat op mijn functioneringsgesprek dreigde te komen, had ik vanmiddag geen tijd om daar iets over af te spreken. Uiteraard krijg ik weer geen reactie op mijn sms-berichten. En dan moet ík meer verantwoordelijkheid tonen? Fucking hilarious.

[Hilariteiten]

Besluiten dat het over is, is één ding. Daadwerkelijk uit elkaar gaan iets anders. Natuurlijk wist ik niet precies hoe het zou lopen. Het klinkt misschien raar, omdat ik bepaalde dingen wel had kunnen verwachten, maar toch val ik van de ene verbazing in de andere. Ik had gewoon niet gedacht dat mijn GO zich echt zo zou gaan gedragen als hij doet. Eerlijk gezegd vind ik het nogal kinderachtig en dat valt me van hem tegen. Hij ‘woont’ al twee weken bij Ludwig en hoewel ik compleet word buitengesloten (for the record: I don’t give a rat’s ass) en dus geen idee heb van het hoe en wat en waarom van alles, doet het verhaal een tikkeltje bizar aan. Nu krijg ik het slechts in stukjes en via verschillende bronnen op mijn bord geserveerd, maar toch.

Ludwig is ziek. Ziek als in; nog twee dagen tot zijn eerste chemokuur en vergaand van de postoperatieve pijn in zijn strot. Mijn GO doet alsof hij Florence Nightingale zelf is. Die enkele keer dat ik hem spreek, vindt hij het blijkbaar nodig om mij ervan op de hoogte te stellen hoe erg Ludwig er aan toe is en te vragen of ik dat eigenlijk wel besef. Vandaag ving hij zijn betoog zelfs aan met de theatrale woorden “als je hem nog wilt zien...” Alsof Ludwig overmorgen de pijp uit gaat. Lijkt me behoorlijk sterk. Bovendien wordt hij niet eens opgenomen, hij pendelt gewoon heen en weer tussen huis en ziekenhuis. Always with the drama...

Ik zeg: fucking hilarious. Waarom? Omdat mijn GO al jaren bepaald geen zorgzame indruk gemaakt heeft. Het was altijd wat. Heeft er iemand kanker? Ik wil niet mee want ik word depressief van kanker. Overlijdt er iemand? Ik wil niet blijven want ik heb existentialistische issues en ben bang voor de dood. Moet mijn halve voorvoet doorgezaagd worden? Ik ben onmisbaar op mijn werk en kan je niet vervoeren. Lig ik immobiel te wezen met een gipspoot en kan ik deswege geen zeven trappen af komen en boodschappen doen? Ik heb een borrel met de sectie dus dan lijd je maar honger. Lig ik creperend naar adem te happen en moet ik met spoed naar de radioloog wegens fikse longontsteking (ik kon door de pijn en sufheid niet autorijden en er reden geen bussen)? Ga maar met je zieke lijf op de fiets door een sneeuwstorm want ik heb nu geen tijd voor je. En al zo voort. Het zou zijn tijd wel duren. Zelfs een simpele vraag als ‘hoe gaat het nu met je?’ werd niet gesteld. Mijn vrienden en collega’s stonden klaar voor me, niet mijn GO. Het zou zijn tijd wel duren.

En nu heeft Ludwig kanker en kan hij het over niets anders hebben. Nu vraag ik je: wie denkt hij dat hij is om mij te vertellen hoe ik daarmee om moet gaan? Ik vraag me serieus af of mijn GO het allemaal wel zo erg vindt voor hem, of dat dit voor mijn GO gewoon een uitstekend excuus is om zich larmoyant te gedragen. De manier waarop hij doet alsof ik niets om anderen geef is eenvoudig pathetisch.

Een andere manier van dramatiseren uit zich in gejeremieer over zijn negatieve saldo. Persoonlijk kan ik me de tijd niet heugen dat hij niet rood stond maar dat terzijde. Hij wilde gerust een boete riskeren door vier maanden in een ongekeurde auto rond te rijden. Hij had geen geld voor de APK. Nu ik dan uiteindelijk zelf de auto naar de garage gebracht heb en we afgesproken hebben de kosten te delen, piept hij steen en been. “Ik heb geen geld en ik wil geen honger lijden” kreeg ik te horen. Van andere mensen hoor ik dat hij bijna elke dag feest viert. Uit eten, naar de film, bowlen, naar tropische zwemparadijzen, bier drinken in de kroeg, naar feestjes in clubs en vergeet de vakanties niet. Betaalt hij dat soms in natura?

En wat sputtert mijn GO dan door de telefoon: “ja maar jij hebt een spaarrekening dus jij hoeft geen honger te lijden”. Inderdaad. Ik heb een spaarrekening. En waarom heb ik die rekening? Omdat mijn GO niet met geld om kan gaan en ik altijd bang ben geweest dat ik daardoor in de problemen zou komen. Met andere woorden: of ik het even in mijn eentje op kon hoesten. Ik zeg: fucking hilarious. In tegenstelling tot mijn GO zorg ik wél dat ik mijn zaken regel. Hij verzint maar iets, desnoods eet hij kattenvoer, see if I care. Hij wist al voor al zijn ‘daily dates’ en vakantieuitgaven dat er bepaalde kosten gemaakt zouden moeten worden. Het was zijn eigen keuze om zijn geld anders te besteden.

De laatste hilarische mededeling (ik wist niet dat mijn GO zo grappig kon zijn) bestaat hieruit dat ik kennelijk ongevraagd over een stel privé spionnen beschik en deze wisten mij, eveneens ongevraagd, te vertellen dat mijn GO nogal onder de Finse plak zit. Ze lopen hand in hand rond op feestjes. En mijn GO heeft zijn nagels zwart gelakt, wat zonder twijfel onder de invloed van meisje Z gebeurd is. Len vroeg me wat voor meisje dat is en kwam niet meer bij toen ik in de omschrijving woorden als ‘comazuipen’ liet vallen. A match made in Dante’s Inferno. Wellicht dat mijn GO zich om die reden niet meer hier vertoont. Hij probeert me overduidelijk te ontlopen en je maakt mij niet wijs dat dit een considerate geste in mijn belang zou zijn. Het is goed met 'm. Misschien kan hij overwegen bij te beunen als komediant.

[Een kleine storing]

Soms gaan dingen gewoon even niet zoals je gepland had. Ik houd van plannen. Ik kan niet zonder agenda, zeker niet nu. Ik heb het te druk en zo veel aan mijn hoofd dat ik dingen vergeet als ik ze niet noteer. Als goede structopaat volg ik getrouw mijn strakke planning, een kwestie van gewoon doen. Wat achter de rug is vink ik af en hophop door met het volgende. Werkt prima, ik heb alles onder controle, zolang het maar in mijn agenda staat.

Wat ik op dit moment duidelijk niet onder controle heb, zijn mijn emoties. Dat is nieuw. De afgelopen maanden was ik heel doelmatig bezig met plotting, planning & putting into practice. De no nonsens aanpak. Het knopen hakken ging veel makkelijker dan ik verwacht had en alles voelde goed. Af en toe vroeg ik me af hoe het toch kwam dat ik er zo nuchter en kalm onder bleef. Vanzelfsprekend moest daar een keer verandering in komen.

Nog steeds voelt alles goed maar het is anders. Voorheen voelde ik me als een bootje op zee. Een klein, dapper bootje dat zich drijvend hield op grote golven. Vastberaden in de juiste richting varend en alle weersomstandigheden succesvol trotserend. Nu ben ik niet langer dat bootje. Ik ben de zee en daarmee onderhevig aan getijden. Soms eb ik, dan wil ik alleen zijn, niet meer voelen, slechts slapen. Bij vloed stroom ik over. Ineens spoelt er van alles aan, van rottend wrakhout tot schitterende schelpen, en ik kan het niet stoppen. De tranen komen en gaan. Het is vreselijk vermoeiend.

Toch ben ik er ook wel blij mee. Het niet kunnen huilen was minstens zo vermoeiend. Maar de buien vallen in mijn veilige haven. De plek waar ik zo gelukkig ben. Ik wil niet dat mijn OVA me zo ziet. Zo moe, zo verdrietig, zo onzeker. En tegelijkertijd ben ik er toch wel blij mee. Dit is wie ik ben, zoals ik wil dat hij me kent, zodat hij ziet wat het leven met me doet, in goede maar ook in minder goede tijden. Ik weet: er is geen bui die niet opklaart en als iemand de zon weer kan laten schijnen dan is het mijn OVA. Alles komt goed, want dat staat in mijn agenda en dat is zo dus dat klopt. Nog twee weken.

[Just pondering]

Vanmorgen stond mijn GO voor de deur. Hij was redelijk goed gemutst, merkte zelfs op dat ik zijn was gedaan had en bedankte me daarvoor. Kon ik hem meteen de heuglijke mededeling geven dat hij de wasmachine mag houden. Mijn ouders zien het niet zitten om het oude lijk zeven trappen af te sjouwen en willen ons een nieuwe cadeau doen als we gaan samenwonen. De schatten. Niet dat ik roet in de pret wilde strooien maar dit leek me een geschikt moment om mijn GO de telefoon in handen te duwen. Dat met de hypotheek kan nog even gaan duren maar er schijnt aan gewerkt te worden. De notaris belt ons zo spoedig mogelijk terug over de benodigde akte.

Ik geloof dat het verder wel goed gaat met mijn GO. De kosten van zijn ‘daily dates’ rijzen de pan uit maar hij is tenminste niet suïcidaal wat voor mij weer één zorg minder is. Wat ik apart vind, is dat hij jaren lang niets met mij heeft willen ondernemen. Nooit kwam er het geringste initiatief, zelfs niet nadat ik hem hier herhaaldelijk om gevraagd had. Hij liep wel te pruilen dat we nooit eens iets samen deden, maar liet alles van mij afhangen. Als ik iets voorstelde, had hij geen zin of ging hij onder protest mee en was er geen lol aan omdat hij na een uur al mopperde dat hij het wel gezien had. Liever lag hij het hele weekend in bed en verkaste hij zodra hij wakker werd naar zijn ‘hok’ waar hij tot ver na middernacht achter zijn computer zat. De enige activiteit die hij de moeite waard vond, was bier drinken. Ik lust geen bier en heb een hekel aan dronkenschap, hij lust het te graag en raakte naar mijn mening te vaak laveloos. Toen ik de moed opgaf en besloot voortaan met mensen op stap te gaan (winkelen, naar de film, de natuur in, museumpje pikken, naar concerten, midged golfen, uit eten en noem het allemaal maar op) die het wél gezellig vonden, was het ook niet goed. Maar zelfs dat was voor hem geen reden iets aan de situatie te veranderen. Dus zette ik er een punt achter. En nu kan het ineens wel. Dus dan denk ik: het zal wel aan mij gelegen hebben. En dan vraag ik me af: waarom heeft hij dat nooit gezegd en waarom wilde hij onze relatie dan in hemelsnaam in stand houden?

Het is zomaar een overpeinzing maar niet relevant. The past is for archaeologists. Ik ben blij dat er mensen zijn met wie hij wel plezier kan hebben en ik ben blij dat ik iemand heb met wie ik zielsgelukkig ben. Het is goed zo. Mijn GO dobbert rond in een tropisch zwembad en ik tel de dagen af totdat ik eindelijk bij mijn OVA ga wonen. De man die graag dingen met mij onderneemt. De man die zelf vol initiatieven zit. De man die open staat voor mijn ideeën. De man waarmee ik samen kan genieten van dezelfde dingen. De man die het belangrijk vindt hoe ik me voel of ergens over denk. De man met wie ik uren kan praten, tot huilens toe kan lachen en me nooit verveel. De man die evenveel waarde aan persoonlijke ruimte hecht als ik en omdat we dit van elkaar begrijpen en respecteren, is de werkelijke behoefte eraan niet zo groot. We mogen het samen misschien niet zo breed hebben, ik voel me ontzettend rijk met mijn OVA en die rijkdom zou ik voor al het goud in de wereld niet willen ruilen.

[Net zo makkelijk]

Mijn GO was de afgelopen dagen niet thuis geweest. Vannacht belde hij om te zeggen dat hij bij Ludwig bleef slapen. Prima. Dus vanmorgen stond ik als goede huisvrouw mijn lakens te strijken zodat ze netjes de verhuisdoos in kunnen, komt mijn GO binnen met meisje Z (Ludwig was “fed up with her” en had tegen mijn GO gezegd: “take her away” wat hij dus braaf gedaan heeft).

“Ah, you’re ironing my sheets!” riep hij verheugd. Heel grappig. Ten eerste zijn het mijn lakens, ten tweede heeft hij strijken altijd de grootst mogelijke onzin gevonden dus ik zie niet in waarom ik dat voor hem zou doen. Meisje Z was onder de indruk, aangezien het strijkgoed er bij haar na afloop nog erger aan toe is dan ervoor. Mijn GO deelde mij mede dat hij zich alleen even kwam opfrissen, wat neerkwam op het aantrekken van een schoon overhemd. Een compleet verkreukeld overhemd. “That thing sure needs some ironing” merkte meisje Z op. Ik maakte geen aanstalten. Aangezien mijn GO nog niet weet hoe hij een strijkijzer moet vasthouden, laat staan hoe hij een overhemd moet strijken, en meisje Z net te kennen had gegeven een totale strijkramp te zijn, verwisselde hij het verfomfaaide kledingstuk voor een iets minder kreukelig t-shirt. Dat hemd moest maar in de strijkkast, een idee van zijn moeder: als je kleding maar strak genoeg tussen twee planken opstapelt dan wordt het vanzelf wel glad. Aber natürlich.

Terwijl de twee gezellig op de bank zaten te keuvelen over Dante’s Inferno en mijn vers gezette koffie opdronken, besloot ik dat dit een goed moment was om de Servicedesk scheiden en uit elkaar gaan te bellen. Er is bijna een maand verstreken sinds ik de papieren opgestuurd heb en ik had nog niets gehoord. Ze blijken een wachtlijst te hebben, scheiden is kennelijk hot. De bank zou alles regelen maar toen ik nog maar eens om bevestiging vroeg, bleek dit niet helemaal juist te zijn. Er moet een hypotheker gebeld worden voor de financiën en er moet een notaris aan te pas komen om een akte van ontslag van hoofdelijke aansprakelijkheid op te stellen. Dit zou mijn GO moeten regelen, dus ik gaf hem het nummer en zei: “regel dat”. Hij zou het regelen. Hij zei zelfs dat ik volgens zijn moeder niet mee hoefde naar de notaris, wat mij nogal sterk lijkt. Het meest vreemde vond ik dat hij dus wíst dat er een notaris gebeld moet worden en het hier nooit over gehad heeft terwijl ik over drie weken al weg ben. Alsof het totaal niet belangrijk is dat de zaken hier geregeld moeten worden. Hij laat alles aan mij over, zelfs de dingen die alleen met zijn medewerking geregeld kunnen worden. Maar zo is hij, makkelijk en laks zolang het hem uitkomt.

Mijn GO legde de telefoonnummers opzij want hij moest weer weg dus ik mag hopen dat hij de hypotheker inderdaad belt voor Sint Juttemis. Verder hoef ik er niet op te rekenen dat hij vannacht thuis slaapt. En oja, of ik misschien een leuk tropisch zwembad in de buurt weet. Ja joh, ga lekker naar het Tikibad. Dus: meneer is er kapot van dat we uit elkaar zijn (althans, ik hoor van anderen dat hij dat rond bazuint) en heeft nergens geld voor (dat beweert hij zelf) maar ondertussen heeft hij de grootste lol met zijn vrienden en kan hij lekker op vakantie, elke avond uit eten en gezellige uitstapjes maken. Als je het mij vraagt, klopt er hier iets niet. Then again, ik kan hem op wel meer vlakken niet volgen. Hij heeft logica gestudeerd, ik ben meer van het praktische en wat niet praktisch is, is voor mij niet logisch.

Sinds mijn GO toch vaker weg is dan thuis en zich vrij weinig van mij aantrekt, ga ik rustig verder met het inpakken van dozen. Dat hem dit deprimeert, is niet mijn probleem. Daar zal ik dan eens heel makkelijk in zijn. Ik heb heel lang zo veel mogelijk rekening met hem gehouden maar ook ik heb mijn grenzen. Misschien dat de dozen hem ervan kunnen overtuigen dat de tijd begint te dringen. Zo niet dan moet het spreekwoordelijke mes maar op de keel. Hij kan het krijgen zoals hij het hebben wil.

[Weekend update]

Het weekend deze keer ingeluid met Marcel en Inger in Northend. Ik ben bepaald geen kroegtijger (ik woon al 10 jaar in Leiden en ken slechts 5 kroegen) maar hier kom ik graag, al is het maar vanwege de Strongbow. Het rookverbod in horecagelegenheden is deze week ingegaan en het was grappig om te zien hoe veel mensen uit gewoonte nog hun pakjes sigaretten op tafel uitgestald hadden. De gesprekken gingen ook nergens anders over. Marcel (die al een half jaar gestopt is met roken maar naar mijn idee van fulltime roker is geswitcht naar gelegenheidsroker) had het er maar moeilijk mee en besloot buiten een peuk op te steken met andere galspugende kroegbezoekers. Ik ga die mafkees nog missen! Om nostalgische redenen de hele avond met een overdreven Leids accent gepraat want straks hoor ik natuurlijk niets dan zachte g’s en omgebogen klinkers.

Vrijdag nog maar eens een paar dozen opgehaald (wat je gratis kunt krijgen…) en koffie geleut bij Pieter en Katie, nog twee mensen die ik heel erg ga missen. Pieter had een heuse donutmachine (een mens krijgt tegenwoordig de meest vreemde kerstpakketten) waar hij als een ware keukenprins mee in de weer ging om ons een half uur later van een schaal feestelijk versierde, mierzoete minidonuts te voorzien. Dit lijkt wel de maand van het emo-eten, de feestdagen zijn er niks bij! Kleeft er toch nog een voordeel aan het feit dat ik vanaf volgende maand flink zal moeten gaan budgetteren; voorlopig is het afgelopen met de etentjes buiten de deur en van die dingen.

Mijn OVA had slecht nieuws en nog slechter nieuws maar geen verstand van slecht nieuwsgesprekken. Zodoende draaide hij eerst een kwartier om de hete brei heen waardoor ik op z’n minst dacht dat er iets vreselijk dramatisch aan de hand was maar dat viel gelukkig mee. We hadden bedacht dat het handig zou zijn om een garagebox te huren, voor de auto en fietsen en opslag van ‘dingen’, maar dat feest kan geen doorgang vinden. Aangezien de andere flat over twee jaar misschien een aantal garages moet inleveren in verband met de bouw van ‘iets anders’, moeten de garages van onze flat voor de gedupeerden van de andere flat vrij gehouden worden. Waarom wij dan in de voorafgaande twee jaar geen garagebox zouden kunnen huren, is me een raadsel maar dat zal wel Limbologica zijn. Het tweede slecht nieuwsitem bestond hieruit dat de hele geplande verbouwing ineens van de baan geschoven is wegens ‘iets met geen geld’. We krijgen dus geen nieuwe keuken en ook geen nieuwe badkamer (=geen bad, boeh!).

Mijn OVA riep sapristi! Mijn OVA is de enige andere persoon die ik dit woord ooit heb horen bezigen. Ik zeg het je: toeval bestaat niet. Het is een teken.

Op zaterdag zijn de mams, mijn OVA en ik naar de vorderingen in het huisje van broerlief gaan kijken in Sweet Lake City. Het wordt steeds leefbaarder en ik ben verrast over hoe handig mijn kleine broertje eigenlijk is. De paps heeft zijn klusgenen succesvol doorgegeven, al blijft hij natuurlijk met raad en daad klaarstaan voor zijn minder ervaren kroost. ’s Middags hebben we de mams meegesleurd naar het winkelcentrum voor een potje emo-shoppen (jee voor nieuwe riemen en Indiana Jones outfits!). Ze heeft het er stiekem toch wel moeilijk mee dat haar koters nu allebei zo ver van het nest gaan wonen. Arm mens. ’s Avonds ouderwets gezellig Monopoly gespeeld waarbij we uiteraard genadeloos ingemaakt werden door de paps. Het zal eens niet zo zijn.

Zondag een familieontbijt, net als vroeger lekker lui in de pyjama. Ik vind het zo leuk dat mijn OVA ook dat stukje van mijn leven leert kennen en dat hij door mijn ouders meteen heel warm is ontvangen in ons gezin. Het klopt zo goed allemaal dat het eng veel naar perfectie neigt. Het is voor mij zeker niet het makkelijkste jaar maar soms voelt het net alsof mijn dromen uitkomen. Het leven is vaak moeilijk en vermoeiend en ik check nog regelmatig of er geen addertjes in het gazon verstopt zitten maar boven alles is het leven mooi. Ik kan weer genieten en het beste daarvan is dat ik het kan delen.

’s Middags ben ik met mijn OVA (aka Bunkerman) naar Noordwijk gefietst. Vorige week zijn we in het Atlantik Wall Museum geweest maar omdat de rondleidingen toen vol zaten, zijn we vandaag terug gegaan voor de bunkertour. Gezellig met een stel Duitsers door de donkere gangetjes gebanjerd (met zaklampen, al ging de mijne natuurlijk binnen tien minuten al kapoedewoetsj) en een groot deel van de ondergrondse batterij bekeken. Daarna een visje gehapt op de boulevard (gratis want de visboer vergat af te rekenen), op de zomermarkt goedkope modieuze units op de kip getokt en het strand op gelopen om nog even uit te waaien. Dat hebben we geweten! In de verte zagen we een hoosbui aankomen en toen het begon te donderen kwam de kustwacht met een reddingsboot alle overmoedige badgasten uit zee jagen. Niet veel later begon het keihard te plenzen en moesten we rennen om te schuilen. Noem me dwaas maar ik vond het een hele romantische middag. Op de terugweg zijn we nog even naar Slot Teylingen gefietst om mijn OVA de historische trots van mijn dorp te laten zien en ultrazure appeltjes geplukt bij de slotgracht. We waren net op tijd binnen voor de volgende grandioze plensbui, treffende symboliek. Het twee-na-laatste afscheid volgde. Nog negentien nachtjes slapen.

[Het leven een kansspel]

Er hing een kleine crisis in de lucht en als ik ergens geen zin in had dan was het een crisis. Dreigende stagnatie. Paniek. Dat gaat zomaar niet! Dit zou míjn jaar worden. Mijn leven zou voor de verandering een keer om míj draaien in plaats van les autres. Zelden heb ik zo standvastig achter mijn eigen plannen gestaan en nu ben ik klaar voor de implementatiefase. Daar heb ik geen crisis bij nodig. Vandaar dat mijn opluchting bijzonder groot was toen ik vandaag gebeld werd door één van mijn toekomstige collega’s.

This day - in fact this entire phase is superb for raising the bar, reaching a lot higher in your career and status goals and just going for it. Ignore the negative hope-zappers that warn you not to 'get your hopes up’. You go right ahead and get those hopes WAY up. As long as you're willing to work like a circus poodle, you'll do just fine. This isn't an entitlement program. This is an opportunity. You've earned the right to even be considered. Follow up and don't give up - not for a split second. Some things are worth fighting for.

Het zit zo. Ik denk er al een paar jaar over na om de PABO te gaan doen. Het bleef bij nadenken want praktisch was het onmogelijk. Zij-instromen kon niet door een gebrek aan geschikte vacatures. Deeltijd was niet te combineren met mijn werk. Voltijd was onbetaalbaar. Case closed. Maar vorige maand viel me ineens iets in. Misschien moest het wel zo zijn dat ik slechts een klein contract kon krijgen bij mijn nieuwe werkgever. Misschien is dit mijn kans en als dat zo is, moet ik hem dan grijpen?

Take each opportunity and run with it. You've been hoping for something interesting and new to do - something that alleviated the thud of ennui you feel, just going through the motions. July certainly brings it on.

Twijfel, twijfel en nog eens twijfel. Ik maakte rijtjes met voors en tegens. Het rijtje met voors werd nogal lang (ik wil weer studeren, ik kom bijna dagelijks in basisscholen en telkens als ik daar binnenstap begint er iets te kriebelen, ik heb genoeg ervaring om te weten dat ik het leuk vind om met kinderen te werken en dat ik het kan, ik wil niet eeuwig in de kinderopvang blijven werken, er is een kans dat ik in aanmerking kom voor een tegemoetkoming voor leraren – en al zo voort). Het rijtje met tegens beperkte zich tot één punt: ik weet niet zeker of de studie met mijn nieuwe baan (gedeeltelijk op oproepbasis) te combineren zal zijn in verband met een verplichte stage van één dag per week. En op dat ene lullige puntje bleef ik dus hangen met mijn twijfelzucht. Een telefoontje zou me uit het ongewis redden maar ik was bang voor slecht nieuws en stelde het daarom uit. Tuthola die ik ben.

Talks quicken and actions occur. You're motivated to the point of obsession.

Maar toen werd ik gebeld. Over het werkrooster en of ik binnenkort eens in de buurt ben zodat ik kennis kan maken met mijn nieuwe collega’s en het gebouw rustig kan bekijken. Leuk, tuurlijk, roggelen we. Misschien moest het zo zijn dat ik toevallig precies nu bij de telefoon zat (normaal gesproken neem ik die niet op als ik aan het werk ben). Misschien was dit weer zo’n kans. Ik legde kort mijn dilemma uit en vroeg naar het aanspreekpunt. Die was er niet maar ik kon wel de locatiemanager (de vrouw die me heeft aangenomen) spreken. Tot mijn verbazing was haar reactie buitengewoon positief. Natuurlijk moest er een mouw aan te passen zijn, daar moest ik niet over inzitten. Er zou in overleg zelfs met dagen geschoven kunnen worden als ik echt in de problemen dreig te komen met de stage. Wel heb je ooit.

Roll up your sleeves and prepare to work harder than ever. Not only that, brace yourself for long hours and mental exhaustion immediately followed by thrills and unmitigated relief. Every effort you make between now and mid August will produce unusually excellent results, so work like a pack mule! You can add on a couple extra hours a day. It's all worth it, so don't whine and bitch. Wrap your heart and mind around this opportunity and give it everything you've got. Otherwise, you'll kick yourself for walking away from a celestial gift.

Het lijkt er verdomd veel op dat niets me meer in de weg staat om me in te schrijven.

You're willing to stretch yourself and test your limits, instead of just going through the same old motions performing blah routines. In fact, you're eager to break out of the corral and gallop into new territory. Nothing can hold you back now!

Aldus spraken de sterren.