[Zomaar mijn dag]

Wat een dag. Het was zo overweldigend allemaal dat mijn hoofd er nog van duizelt. Toen ik vannacht nog bezig was met het bakken van traktaties (zelf maken is altijd lekkerder en de liefde van de kids gaat toch voor een deel door hun kleine snoepluikjes) en het schrijven van afscheidskaartjes dacht ik even: ik ga gewoon niet, ik meld me ziek. Uiteraard is het leuk om in het zonnetje gezet te worden en van iedereen persoonlijk afscheid te kunnen nemen maar op de een of andere manier zag ik er ineens heel erg tegenop. Niet alleen omdat ik mensen ga verlaten die ik vreselijk ga missen, ook omdat mijn mogelijke vervangster vandaag mee zou draaien. Ik wil niets liever dan met een gerust hart vertrekken, wetend dat ik geen leegte achterlaat maar het is gewoon raar om ‘de nieuwe Wendy’ te zien voordat ik zelf definitief weg ben. Uiteindelijk was het helemaal zo erg niet. Ze liet een hele positieve indruk achter en volgens mij past ze goed in het team. Het zou me niet verbazen als zij mijn baan krijgt en laat het bij deze los.

Gelukkig werd ik zo overdonderd door alle aandacht dat ik helemaal geen tijd had om me druk te maken over hoe moeilijk het is en hoe verdrietig ik ervan word om dit stukje van mijn leven af te sluiten. Ik had niet verwacht dat er zoveel mensen zouden komen en dat mijn vertrek een aantal toch wel bijzonder raakte. Ik heb ik weet niet hoeveel lieve woorden gehoord en een boek vol prachtige herinneringen cadeau gekregen, al durfde ik het niet open te slaan uit angst niet meer op te kunnen houden met snotteren. Werkelijk hartverwarmend. Ik heb het allemaal maar gewoon over me heen laten komen en had me echt geen mooier afscheid kunnen wensen.

Toen iedereen weg was, moest ik in de auto stappen en loodste Suus me naar een wokrestaurant (niet mokken, lekker wokken!) in de Merenwijk waar ik met de collega’s een ontzettend gezellige avond gehad heb. Zo fijn om nog een keer samen met mijn meiden te zijn, wat ga ik hen missen! Ik ben vreselijk verwend, van cadeaubonnen tot een abonnement op de Quest, van taartschep (voor de vlaai!) tot soda (ik blijf een poetsfreak) en van kookboek tot zelfgemaakte kersenlikeur. Veel te gek maar wat voel ik me bijzonder, zoveel waardering, ik heb iets goeds gedaan. Dit was mijn dag en ik kan niet uitleggen hoe dankbaar ik iedereen ben voor alle tijd en moeite die ze erin gestoken hebben om het zo te organiseren. Maar stiekem ben ik wel heel blij dat ik nog vier keer terug mag.