[Blij dat ik geen duizendpoot ben (2)]

Het euvel bleek niet in mijn voet te zitten maar in de cirkelzaag. Het ding functioneerde niet naar behoren en er ontbrak een adapter. Toen na een tijdje het haperende geluid overging als iets dat klonk als een Whitehouse plaat en ik het gezaag tot in mijn ruggengraat voelde trillen nam ik maar aan dat het probleem opgelost was. "U hoort misschien wat verontrustende geluiden maar ik kan u verzekeren dat alles goed gaat hoor mevrouw" sprak de orthopeed vanachter het gordijn. Hij tilde mijn been in de lucht om het te bewijzen terwijl ik een van de assistenten hoorde mopperen omdat de schroevendraaier kwijt was. Een gele, opengesneden voet stak boven het gordijn uit terwijl ik het gevoel had dat die voet nog onaangeraakt op de operatietafel lag. "Eh, ja, prachtig."

Veertig minuten later werd ik dichtgenaaid en ingepakt, in mijn bed getild en naar de uitslaapzaal gereden. Een wat oudere, streng uitziende zuster hing het infuus op en koppelde alle loshangende draadjes aan een nieuwe monitor. De anesthesist had me een kacheltje beloofd omdat ik zo onderhand lag te klappertanden en mijn vingertoppen net ijsklontjes waren maar de zuster, die net zo streng bleek als ze eruit zag, was het daar niet mee eens.

"Dan wordt het hier bloedheet!"
De anesthesist keek een beetje onthutst en daarna verontwaardigd maar zweeg.
"Ja, wat heb je liever? Een zuster die haar werk doet of een zuster die op de grond ligt?"
De anesthesist keek me aan vanuit zijn ooghoeken en richtte zijn blik weer op de zuster.
"Ik heb liever een zuster die zich niet zo aanstelt."

Ha! Net goed. De zuster stampte boos weg en ik kreeg mijn kacheltje. Naast me lag een oude man die net een vijf uur durende operatie ondergaan had en niet begreep waarom hij met dit mooie weer in bed lag en aan de andere kant een vrouwtje die de strenge zuster tot waanzin dreef omdat ze haar zinnen net als ik op een kacheltje gezet had. Ik viel in slaap en werd een half uur later wakker omdat ik mijn naam door de intercom hoorde.

Terug op mijn kamer werd mijn bed in de juiste positie gebracht en kwam de chirurg even langs om naar mijn voet te kijken. Hij begon meteen te mopperen want de verpleegkundigen hadden het verband er verkeerd omheen gedaan dus hij trok de hele boel los en knoopte het naar zijn eigen zin weer vast. Op dat moment ging de eerste felle pijnscheut door mijn voet en wist ik dat het lijden kon beginnen. Ik vroeg om een paracetamol maar kreeg een dikke spuit in mijn been, waar ik heel boos van werd omdat de verpleegster pas na het prikken opbiechtte dat ik er waarschijnlijk wel ziek van zou worden. Wat had ik nou gezegd?!

Gelukkig kwam er bezoek tijdens het bezoekuur zodat ik even wat afleiding had. Lorenza had een prachtige bos zonnebloemen meegebracht, kwam haar vakantiefoto's laten zien, hield een chocoladetaart onder mijn neus die ik natuurlijk niet mocht opeten en zorgde ervoor dat ik weer even kon lachen. Die lach verdween helaas snel toen de verpleegster vroeg of ik één of twee nachtjes zou blijven. "Ik ben hier voor een dagopname!" riep ik verontwaardigd "Kijk maar op de verwijsbrief, ik heb zelfs de anesthesist nog gebeld om het te checken!"

Met een hele stapel papieren onder de arm kwam de verpleegster hoofdschuddend terug. Nergens stond geschreven of gedrukt dat ik dezelfde dag naar huis zou mogen. Niemand wist er iets van. Het was ook helemaal niet gebruikelijk dat mensen voor een dagbehandeling op de verpleegafdeling lagen en er werd nog een heel blik smoezen open getrokken om te zorgen dat ik van gedachten veranderde maar ik liet me niet ompraten. Ik voldeed aan alle voorwaarden: ik had braaf op de bedpo geplast, ik was niet misselijk of duizelig, bloeddruk en temperatuur waren in orde en er lekte geen bloed door het verband dus ik wilde naar huis. Geen gezeur.

De verpleegster besloot de artsen op te roepen voor een spoedoverleg en kwam na een half uur terug. "Je wilt wel erg graag naar huis hè?" Nou en of. Ik kwam overeind om te bewijzen hoe fit ik was, trok een vastberaden snuit terwijl ik knikte en negeerde de stekende pijn in mijn voet. "Nou, vooruit dan maar." zei de verpleegster en trok het infuus uit mijn arm. "Kleed je maar aan."

Op voorwaarde dat ik een demonstratie gaf van hoe goed ik het kruklopen onder de knie had, werd ik ontslagen en in een rolstoel naar de uitgang gereden. Over een week moet ik terug komen voor foto's en wondinspectie. Op dit moment verga ik van de pijn omdat de pijnstillers niet werken, de bijwerkingen (trillen, zweten, misselijk, duizelig) doen het helaas wel allemaal dus die krengen gaan vanavond nog de vuilnisbak in. Hupsakee. Vorige keer heb ik het ook overleefd met een doos paracetamol dus dat moet nu ook wel lukken. De eerste week is de ergste...