[Ahoj!]

Hoewel ik doorgaans meer weg heb van een neurotische structuurkip, heb ik ook zo mijn impulsieve momenten. De mevrouw van het reisbureau moest er even kostelijk om lachen want ik hoefde natuurlijk niet te verwachten dat ik op zo’n korte termijn nog ergens een acceptabele accommodatie zou kunnen vinden. Eigenwijs en volhardend als ik (als het moet) kan zijn, bewees ik het tegendeel. En zo hing ik vanmiddag gezellig met Vladimir de vrolijke Tsjech aan de telefoon. Gelukkig sprak hij Engels want ik krijg met de beste wil van de wereld die Tsjechische tongbrekers niet vloeiend mijn strot uit (Nemluvím cesky), laat staan dat ik het kan verstaan (Nerozumín). Twee verdiepingen in een historisch pand aan Trojanova, vijftig meter van de Moldau en met uitzicht op Tančící dům, staan voor acht dagen op mijn naam. Hallo mevrouw van het reisbureau, kijk eens wat ik heb? Doet u mij er dan maar een geschikte vlucht bij.

Mijn mama wil absoluut niet dat ik ga vliegen en wel hierom dat ze denkt dat er tegenwoordig in ieder mens een terrorist schuilt en dat je juist in een vliegtuig het risico loopt dat de terrorist in de mens naar boven komt en dat ze dan je vliegtuig kapen en te pletter vliegen of gewoon meteen opblazen. Ik mag haar er vooral niet op wijzen dat zij hier de enige gevaarlijke gek is die ooit een keer neergestort is bovenop een zwerm toeristen, want dat was immers een ongelukje en bovendien was daar geen vliegtuig maar een parachute bij betrokken.

Ik stuurde mijn moeder een berichtje.
Hoi mam, morgen vlieg ik naar Tsjechië. Ik heb de reisorganisatie je nummer gegeven. Bij eventuele kaping, gijzeling of te pletter storting stellen ze je onmiddellijk op de hoogte. In het bijgevoegde document vind je mijn laatste wil. Hopelijk tot gauw. Liefs, je dochter.
Dat vond ze niet heel grappig, maar de communistische propagandaposter waarop bij wijze van onbegrepen grapje mijn bericht geschreven stond vond ze geniaal, wat ik op mijn beurt weer een opmerkelijk stukje repliek vond.

Waarom de regen opzoeken als je evengoed naar de zon kunt? Ten eerste vond ik het de hoogste tijd om mijn lang gekoesterde wens Praag eens met eigen ogen te zien in vervulling te laten gaan. Ik heb zo van die buien. Eerst heb ik jaren geduld, vervolgens moet en zal het op stel en sprong gebeuren. Ik ben me ervan bewust dat ik zo ongeveer het enige land in Europa heb uitgekozen waar het de hele week koud k*tweer wordt maar ik sjouw liever met een plu dan dat ik in overdreven hitte wegsmelt op een overbevolkt strand waar ik zand tussen mijn tenen krijg. Mij niet gezien. Bovendien kan op die manier het weer ook niet tegenvallen als ik terug kom in dit stomme kikkerland waar de herfst zijn intrede alweer gemaakt lijkt te hebben. Die paar schuchtere zonnestralen maken het hier heus nog geen zomer.

Inpaktijd. Na shledanou později!