[Dagen van sneeuw]

schreeuwen wil ik maar mijn longen zijn leeg ik word door de zwaarte haast platgedrukt tegen de vlakte het drukt onzichtbaar op mijn borst een laatste zucht wit wolkje boven mijn lippen bijna blauw en weg in de kou de dagen van sneeuw zijn reeds in aantocht hoor je ze niet en zal ik hier sterven ongemerkt een vertederend soort van dood misschien temidden van wit en welhaast het benijden waard of klinkt dat soms vreemd kom voordat ik hier verwinter vernikkel verblauw mijn tenen voel ik al niet meer mijn neus mijn vingertoppen ook maak haast gaat de tijd nu zo langzaam of lijkt dat maar zo en ligt het aan mij dat ik hier lig te liggen me niet kan verroeren en plat ben en staar naar de wolken die veel langer duren dan feitelijk past in de tijd ik voel me woest en vol van alles wat ik wil schreeuwen maar wat heb ik aan woest ik ben plat ik wil springen en vallen bij voorkeur omhoog maar mijn tenen ik voel ze niet meer en nu ook mijn kuiten mijn knieën mijn heupen god het is koud hier beneden kom toch voordat ik verwinter koudvurig verlangen vriest vast op mijn lippen alreeds blauw en de dagen van sneeuw stampen over me heen een met de vlakte oh kon ik maar rillen of schreeuwen mijn longen zijn leeg ik ben plat en zal ik hier sterven ongemerkt een vertederend soort van dood zou ik vallen omhoog en langer veel langer duren dan feitelijk past in de tijd en zou ik dan heel misschien voor een keer zelf kunnen sneeuwen en dans je dan met mij in of uit de maat dat maakt niet uit als je maar komt voor ik verwinter met de dagen van sneeuw laat me sneeuwen kom dans en dans en dans mijn longen weer vol