[Van die dingen, ja]

Right. Aan op je hoede zijn heb je mooi niks want vrije radicalen zijn kennelijk slimmer en sterker. Zodoende lig ik al vier dagen aan een soort van elandengriep te lijden. En bedankt (yes, I blame Canada). Ik ben heel slecht in ziek zijn, behalve als ik niks meer kan maar die ellende duurt meestal maar een paar dagen. Dan komt het uitzieken en dat sla ik meestal over omdat ik dat een godsgruwelijk irritant onderdeel van ziek zijn vind. Met allemaal van die onnozele kutkwaaltjes zoals eenzijdige doofheid, hele bloedbaden als je uit frustratie een keer te agressief niest (maar het lucht wel op hè), een stem dat als je 's ochtends de telefoon opneemt en je wil je naam zeggen dat je dan denkt van "jezus zo klink ik toch niet, ben ik eigenlijk wel wie ik zeg dat ik ben? Omgwtfdid?!" en zo'n doffe pijn in je knijter van het snot en het snuiten. Uitzieken dus, heb ik een griephekel aan, stel ik geen prijs op en doe ik bij voorkeur niet aan mee. Nu zijn er mensen die dit onverstandig durven te noemen en mij daarom tot een week bedrust veroordeeld hebben. Om uit te zieken. Rats. Nog 2,5 weken tot reisplanning met de Angels. Ik ben toe aan vakantie.

Voorts: pa aan de lijn. "Hallo, met wie spreek ik? Oh Wen, ik herkende je stem niet joh, ben je ziek ofzo?" Heel grappig. Of ik een vaatwasmachine wil want dan kan ik 'm zo krijgen. Gratis? Ja, gratis. Sterker nog, hij staat nu voor mijn deur met het gevaarte en hij kan wel een tilletje gebruiken, die zeven trappen op. Ah. Wil ik dat? Nah. Al die luxe, waar heb dat nou voor nodig? Ik weet wel het GO het geweldig zou vinden om het enige huishoudelijke klusje dat hij hier hoeft te doen, uit handen te geven aan een apparaat. We komen echter centimeters te kort – ik kwam namelijk eerst nog even met de geniale leus 'meten is weten' al had ik voor de wetenschap dat het niet zou passen heel geen meetlat nodig. Tough titty, zeggen wij hier dan. Een nieuwe afwasborstel kan hij dus krijgen, mijn GO.

En: als je date begint met de woorden "wat heb jij de afgelopen tien jaar zoal uitgespookt?" dan weet je dat je aan een avond niet genoeg hebt om bij te kletsen. Sweet nostalgia. Sangria a celebrar la reunión. IJsjes op 't Rembrandt. Meisjes zoals vroeger. Wijsjes van weleer (en weer kon ik de tekst niet onthouden, net als twintig jaar geleden, ik en Duits...). Wordt vervolgd dus. <3

Ten slotte: de vrouw die het woord van God verkondigt, kwam nog aan de deur. Boekjes brengen voor de man. Ze heeft de man nog nooit gezien want die is er nooit als ze langs komt. Voor hetzelfde geld heb ik hem uit mijn duim gezogen, maar daar vraagt ze nooit naar. Ik heb altijd wel een heleboel vragen (of De Heer Windows compatible is bijvoorbeeld en hoe het komt dat ze op bejaarde leeftijd zo snel die zeven trappen op kan rennen zonder ook maar iets van een versnelde ademhaling te vertonen) maar die durf ik nooit te stellen omdat ik haar niet wil beledigen want ze is de vriendelijkste vreemde die ik ken. Ze was bezorgd omdat ik met mijn griephoofd in pyjama aan de deur verscheen, of ik misschien iets nodig had (haar rol als boodschapper houdt kennelijk niet op bij het woord van God, als ik ja gezegd had was ze zo naar de Appie gegaan voor me) of ergens hulp bij kon gebruiken. Nah. Ik hoef geen hulp want De Heer is mijn redder, als ik die boekjes moet geloven dat is. Daar staan veel mistige ("het besluit van het samenstel van dingen" – vinkvaagvinkvaagvinkvaaaag. En De Heer sprak tot het volk "en ik weet ook niet wat ik zeg...") maar ook wijze woorden in. "We leven in de laatste dagen. Armageddon staat voor de deur, de oorlog die een eind maakt aan alle oorlogen." Ik zeg tsja en Amen.