[Het nieuwe veilig rijden]

Ik ben dus pedagoog. Echter, wegens bezuinigingen ben ik tegenwoordig ook:

- chefkok (ouders en kinderen kunnen bij ons dineren)
- zwembegeleider (als de school geen zwemles aanbiedt, doen wij het wel)
- ergo-coach (lekker de hele dag collega’s aan de kop zeuren over verkeerde houding en bewegingen)
- Vrouw Holle (onze gastvrouw is wegbezuinigd)
- administratief medewerker (u denkt toch niet dat de baas zelf al die formulieren in gaat zitten vullen)
- telefoniste (voor al uw vragen, klachten, bestellingen en overige opmerkingen)
- taxichauffeur (onze professionele chauffeurs zijn ook wegbezuinigd)

Het besturen van de taxibus vind ik zelf wel een kloeke bijkomstigheid. Maar de collega’s begonnen stante pede te steigeren. Eén van hen vond het zo eng dat ze haar ontslag heeft ingediend. Zelfs de speciaal ingelaste rijlessen konden haar daar niet van weerhouden. En dat terwijl ze zich helemaal geen zorgen hoefde te maken!

En wel hierom.

Toen ik voor mijn eerste rit de autosleutel pakte, bungelde er een zilveren hangertje aan. Het was Sint Christoffel, beschermheilige van de reiziger. Dat laatste wist ik toevallig omdat ik de dag ervoor ‘Der Unhold’ had gezien; een film waarin de symboliek van deze heilige werd uitgelegd. Zelf ben ik zo katholiek als een omgekeerd kruis. Mijn beschermheiligen bestonden tot voorkort uit gordels en airbags.

Ik hing Christoffel aan de achteruitkijkspiegel want dat leek me wel zo leuk voor hem, beetje uitzicht enzo. Hij zag er tevreden uit. Toen ik terug kwam met een bus vol kinderen, ongedeerd en wel, vroeg ik mijn baas wie er zo attent was geweest.
“Hoe bedoel je?” vroeg mijn baas.
Ik hield Christoffel voor haar neus.
“Oh!” riep mijn baas. “Die kwam met de zegening!”
“Wablief?!” riep ik verbaasd.

De baas legde uit dat de pastoor een week eerder speciaal was uitgerukt om de taxibus te zegenen en dat hij ons Christoffel had geschonken.
“Als een soort relatiegeschenk bij een hemelse verzekering?” vroeg ik.
Hoewel ik me even later bedacht dat het misschien een wat ongepaste reactie was, schoot ik keihard in de lach.
“Met Christoffel bij de hand, rijd je veilig door het land!” grapte ik verder.

Al snel werd ik tot de orde geroepen. Als heiden in een katholiek bolwerk heb ik nog een hoop te leren. Het zegenen van ‘dingen’ is hier namelijk al heel lang de normaalste zaak van de wereld. Of het nu een auto is of een stoomschip, een rollator of een kunstheup, alles kan gezegend worden. Dat aardse verzekeringsmaatschappijen hier nog werk hebben mag een klein wonder heten.

Bij navraag bleek dat de collega die eerder doodsangsten uitstond zich beduidend veiliger voelde na dit ritueel. Nou, daar was ik dan gezegend mee. Toen ik voor het eerst als passagier bij haar in de taxibus zat, zwiepte Christoffel zo hard heen en weer dat hij bijna de spiegel stuk sloeg. Ik zag paniek in zijn kleine zilveren oogjes. Of was het wagenziekte?

“Morituri te salutant” mompelde ik zachtjes terwijl ik me aan het dashboard vasthield en angstig terug keek naar Christoffel, die inmiddels weer glimlachte. Hij had ondertussen natuurlijk bedacht dat hem, als reisheilige, niets kon overkomen. Bovendien was hij van zilver.

“Whooeeee, aaahhh!” deed mijn collega en pakte een stoeprandje mee. Zo croste in derde versnelling over een rotonde, schold een fietser uit (katholieken vloeken hier meer dan ketters), ramde op de claxon en trapte toen vol op de rem voor een zebrapad.

“Nou, dat ging best lekker” zei de collega toen ze de bus voor de school geparkeerd had.
Ik keek naar Christoffel. Zou hij de reden zijn dat ik nog steeds in die taxi zat in plaats van in een ambulance? Hij was in ieder geval wel de aanstichter van het waaghalsgedrag van mijn collega. Lekkere talisman dan.

“Bedankt hè, Stoffel” zei ik tegen het zilveren mannetje. Ik startte, bij gebrek aan vertrouwen in de stuurkunsten van mijn collega, zelf de motor voor de terugreis.
“Je vindt het vast niet erg dat ik gewoon op mijn gordel en airbag blijf vertrouwen, toch, Stoffel?”
Ik zweer je dat ik hem zag grijnzen.