[Op de kast gejaagd]

Niet dat ik het erbij liet zitten. Ik kon niet slapen omdat ik me opwond over de kast en ook daar wond ik me over op en op die manier kom je natuurlijk nooit aan slapen toe. Als je je eenmaal gaat opwinden over het feit dat je je opwindt, is het einde al snel zoek. Ik stond op, dronk een halve liter veel te sterke koffie, toetste het nummer van Ikea klantenservice in en schraapte mijn keel. Met dat laatste had ik nog wel even kunnen wachten.

"Op dit moment zijn er negen wachtenden voor u."
Genoeg tijd om me nog wat meer op te winden dus en dat werd niet minder toen ik Eros Ramazotti door mijn hoorn hoorde jammeren. Ik nam me voor meteen van de gelegenheid gebruik te maken om een klacht in te dienen over dit wachtmuziekje. Doe dan Abba (see that girl, watch that scene, dig in the wardrobe queen). Inkoppertje wellicht, maar dat slaat dan tenminste nog ergens op. Ja toch.

"U bent de eerst wachtende."
Fijn.
Ik zette mijn meest vriendelijke telefoonstem op, want ook al zegt mijn paps dat aardig zijn niet helpt en dat ik direct taal moet uitslaan waar een bouwvakker zich nog voor zou schamen, ik weet wel beter. Ik weet hoe het is om aan de andere kant van de lijn te werken en mensen die onmiddellijk hoog van de toren blazen, ben je nu eenmaal minder graag van dienst. Schelden kan altijd nog.

Schelden bleek niet nodig. De vrouwelijke telefoonstem was zacht en meelevend, elk antwoord was doordrenkt van empathie. Het was bijna ergerlijk. Zo zou ik, in geval van nood, natuurlijk nooit boos kunnen worden. Desalniettemin stak ik van wal en dit is wat ik te horen kreeg:

"Goh wat vervelend voor u mevrouw. Het spijt me verschrikkelijk, maar ik vrees dat er niets anders op zit dan dat u de kast weer demonteert en..."
Ho! Stop! Demonteert? De-mon-teert?! Hallo! Ik ben vijf uur bezig geweest om dat looiige kreng in elkaar te zetten, vijf uur! Schreufje voor schreufje. Plank voor plank. En nu moet ik hem weer demonteren? Wilt u mij soms een ochtendhumeur bezorgen?
"...dat u het voorzien van kassabon en in originele verpakking terugbrengt naar het filiaal waar u het heeft gekocht."
Wacht even. U bedoelt dat ik dat retezware geval gedemonteerd en wel weer zeven trappen af moet sjouwen (wat mij zonder twee sterke mannen niet gaat lukken), in mijn auto moet proppen (wat natuurlijk niet past want de kast is twee keer zo lang als mijn autootje) en voor de derde keer deze week naar Delft moet afreizen? Heeft u enig idee wat de benzineprijzen momenteel doen? Bovendien, ik zit midden in een soort van verbouwing, denkt u dat ik niets beters te doen heb dan mezelf een hernia sjouwen en heen en weer naar Delft tuffen? Hm?

Natuurlijk speelde dit staaltje assertiviteit zich slechts af tussen mijn oren.
"Oké" zei ik gehoorzaam.
"Doe ik" beloofde ik.
"Dank u voor de moeite" piepte ik er nog achteraan, al vroeg ik me even later af waarom. Toen hing ik op en sloeg ik pardoes taal uit waar een bouwvakker zich nog voor zou schamen. Ik keek eens venijnig naar de kast, wierp de laden een hatelijke blik toe en trok tenslotte, oog in oog met de kassabon, een theatrale pruillip. Was ik verdorie ook nog die Ramazotti vergeten...