[Stront aan de knikker]

Alweer een klusverhaal? Ja, u heeft er maar even mee te leven want dit is waar mijn leven momenteel om draait. Zet de knijper maar vast op de neus, er zit een luchtje aan wat volgt.

Ik had er de grote klusalmanak nog op nageslagen. Er stond geschreven dat het afvoermanchet éérst om de potuitloop geplaatst moet worden en daarna moet het geheel in de rioolbuisopening vastgekit worden. Ik haalde driemaal diep adem en besloot vervolgens de klus uit handen te geven. De pot was loodzwaar en van afvoermanchetten heb ik geen verstand dus liet ik het aan mijn alwetende kluspaps over.

Als het om mijn kluspaps gaat, ben ik net een klein kind. Mijn papa kan alles. Zo is het en anders niet. Maar mijn onbezorgde kindervisie werd bruut verbrijzeld. In duizend stukjes lag het op de grond naast de wc-pot. Volledig aan gruzelementen. Het was zoiets als voor het eerst horen dat Sinterklaas niet bestaat. Hopeloos gedesillusioneerd stortte ik me op de in stukjes gevallen kindervisie en als een gek begon ik te lijmen. Het kan ook zijn dat ik gewoon een wenkbrauw optrok hoor, daar wil ik vanaf zijn. Mijn paps, de opperklusheld, had een foutje gemaakt. Hij had het manchet in de afvoer gekit en daar de pot overheen geschoven. Althans, dat dácht hij.

Ik had nog zo gezegd dat er iets niet helemaal deugde aan de afvoer van het toilet maar wat weet ik ervan he? Volgens mijn alwetende kluspaps zat het wel snor en wie ben ik om daar zonder technisch onderbouwde argumenten tegenin te gaan? Ik mag dan niet in staat zijn met de juiste vaktermen te smijten wanneer ik onraad ruik, ik had weldegelijk gelijk. Een beetje jammer dat ik dat pas kon bewijzen toen de stinkende ellende vanmorgen ineens in grote hoeveelheid, met angstaanjagende vaart en vergezeld van een onheilspellend geborrel en gereutel naar boven kwam zetten in de pot. Ik wist vrij zeker dat ik slechts een plas had achtergelaten voor ik doorspoelde dus wat daar in die pot dreef, kon niet goed zijn.

"Zeg luister eens paps, die afvoer lijkt me toch zo snor niet te zitten. Na de grote ploptruc, twee liter kokend water met soda en een bak ontstoppingskorreltjes zie ik nog steeds geen enkele verbetering. De derrie loopt de spuigaten uit en de stank is niet te harden. Ik moet plassen en ik wil niet meer op de emmer. HELP!"

Zonder mokken stond mijn kluspaps even later met een gigantische trekveer en een koffer vol gereedschap voor de deur. De pot moest ontkoppeld en het euvel werd onmiddellijk zichtbaar. De potuitloop was niet netjes om het manchet geschoven maar stond er zo'n twee centimeter schuin bovenop. Een uiterst onsmakelijke lekkage was het gevolg. Het manchet moest, terwijl er aan alle kanten ontlasting uit droop en aan vast kleefde, losgewrikt en opnieuw bevestigd worden. Een ranzige smeerboel in mijn gloednieuwe toilet. Happy Halloween indeed.

Mijn kluspaps was voor dit stinkende gat niet te vangen. Wanneer ik soms optimistische trekjes vertoon, weet u dat ik dat niet van een vreemde heb. Na een opmerkelijk vrolijk "iiieeeeewww" (denk aan de wc-scene uit Ernest goes to camp) ging hij fluitend aan de slag. Wrikken, poetsen, knutselen. Volgens paps zijn er drie belangrijke elementen in de klusmentaliteit:
1. fluiten helpt
2. als het niet lukt, moet je je gewoon even kwaad maken
3. vergeet niet altijd te blijven lachen
Zo gezegd, zo gedaan. Inmiddels kan ik weer naar hartelust toiletteren zonder het geproduceerde vervolgens in drievoud in mijn nek te krijgen, drie versies van The excorsist vond ik eigenlijk wel genoeg horror in twee dagen. Het vertrouwen in mijn kluspaps is hersteld. Het gaat dan misschien niet altijd in één keer goed, uiteindelijk klaart hij de klus toch maar weer mooi. Mijn papa kan alles. Zo is het en anders niet.