>> Het weekend met mijn OVA was tamelijk slecht voor de fysieke gezondheid (ik noem: drankmisbruik, onderkoeling, slaapdeprivatie, kamasutra* voor gevorderden, herhaaldelijke overschrijding van calorieëntaks en van die dingen). Gelukkig was het dan wel weer goed voor een gevoel van algemeen welbevinden en temporaire optimalisering van de levenskwaliteit. Ten out of ten points for fun, minus one million for shrewdness – but screw the latter. Dan besef je tenminste dat je leeft.
>> Bijna-dood-ervaringen zijn ook goed voor dat besef, al kan het zijn dat ik nu een tikkeltje overdrijf aangezien het louter bij schijndode vingers en tenen bleef dus waar hebben we het eigenlijk over. Neemt niet weg dat mijn lichaam jammerlijk faalde tijdens de koudetraining waaraan ik onderworpen werd. De eerste zonnestralen zorgden voor overmoed. Op het balkon was het prima uit te houden, vandaar wellicht de inschattingsfout. De zon deed heus zijn best maar kon als verwarmingselement geen noemenswaardige bijdrage leveren aan het op peil houden van een voor mijn gevoel gezonde lichaamstemperatuur. In plaats daarvan stierf ik het binnen no time af. De vrieskou penetreerde mijn schoenzolen, kroop dwars door mijn nieuwe Strumpfen mijn tenen in en langs mijn benen omhoog om uiteindelijk bezit te nemen van mijn hele lijf.
Verderop hoorde ik tot mijn genoegen de mannen vrolijk keuvelen en de detector piepen. Mijn OVA groef kuilen terwijl zijn partner in crime op z’n dooie akkertje kluiten aarde zat te ontleden en daar zo nu en dan iets uitviste wat kennelijk belangwekkend genoeg was om mee te nemen. Gezellag, hobby, belangrèhk – leer mij de mannen kennen. Niets aan het handje dus, op wat vingers en een duim na. Wie was ik dan om de bull te verstieren door te kennen te geven dat ik op dat moment niet onder deed voor het gemiddelde koelelement? Precies. Dat doe je niet.
Typisch vrouw. Totaal niet koudebestendig en boven alles koppig tot de tiende macht. Het is toevallig wel een kwestie van doorrrgaan of sterrrven, zo hield ik mezelf dapper voor (het kan soms handig van pas komen wanneer je met jezelf kunt lachen). De straffe wind blies tranen in mijn ogen. Mijn handen en voeten waren schier gevoelloos. Het verkleumde vlees rammelde willoos aan mijn graat en ik zou verdomd zijn als ik er ook maar de geringste jammerklacht over zou uitspreken. Hou ik niet van hè, roet in mijn OVA’s pret strooien.
Niettemin dwongen zijn barse blik en strenge preek waarop hij geen nee als antwoord duldde me tot confessie en nam hij me, na me ondanks mijn bibberend bezwaar in zijn jas gewikkeld te hebben, mee naar huis om me warm te wrijven en een kommetje dampende snert voor me te maken. En daar smolt ik dus van. Alweer typisch vrouw. Maar aangezien Onze Lieve Heer me zo in eerste instantie bedoeld had en mijn OVA me in die rol ook wel kan waarderen, zal ik daar verder niet moeilijk over doen. This 'have an ice day' thing could have been much, much worse.
*De automatische woordcorrector verandert ‘kamasutra’ in ‘kampstraf’. Welnu, zo erg was het ook weer niet, heurr.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten