>> Mijn GO heeft zich opgesloten in zijn lage luchtdrukbunker. Hij heeft niet alleen een dip maar ook nog eens griep dus dat betekent zwaar weer in Huize Hope. Donderwolken, windstoten en een hoge luchtvochtigheidgraad. Mijn lichaam biedt voor de verandering eens dapper weerstand tegen de influenzagolf – ha! Bovendien heb ik een stralend humeur, ben ik het zonnetje in huis, is er geen wolkje aan de hemel. Slechts een grote roze nimbus om mijn hoofd waardoor ik niet erg ontvankelijk ben voor de depressie waarin mijn GO zit te sippen en te snotteren. Een mooi weekend om de bloemetjes buiten te zetten.
>> Semi-illegale nachten vieren met mijn OVA. We dronken, lachten, praatten en praatten tot mijn stembanden aanvoelden als schuurpapier en ik het aan hem moest overlaten om een taxi te bestellen. We gingen ondergronds. Midden in de nacht. In de vrieskou. We leken wel gek. Als het niet zo leuk geweest was, had ik gezegd dat het niet gekker moest worden. En gekker werd het. Nooit eerder heb ik met zoveel plezier de was gedaan (het koffie zetten liep een beetje uit de hand). Of een schroevendraaier gehanteerd (ijskoud genieten). Mijn OVA is een buitengewoon bekwame huis- en klusjesman.
>> Mijn OVA, die tot twee keer toe pannenkoeken voor me bakte, met warme kersen en vanille-ijs, als dessert en als ontbijt, wat overigens gruwelijk lekker was, beweert dat ik slecht ben voor zijn lijn. Dat moet hij zeggen. Mijn OVA is stiekem best een keukenprins.
>> Ik houd echt niet van zand, nochtans zit het overal. Misschien niet heel vreemd na drie dagen strand. Zon, zee en zaligheid. Noordwijk; hemelstaren vanuit een vallei, wildplassen in een stekelstruik, dansen aan de vloedlijn, semi-decadente romantiek in een prominent restaurant (kabeltouw) aan zee en zonsondergang bij kaarslicht. Wassenaar; er zoefden snelwandelende vogels langs de kustlijn. Kleine zwarte bolletjes op pootjes die er een sport van maakten met veel bombarie keihard op te trekken, spetterend vooruit te sprinten en vervolgens vaart minderen om een beetje om zich heen te kijken met zo’n blik van wat-dan-juh. Ik kan al even slecht mikken als God. Hand in hand hollen door het zand. Back to basic duinpanromance. Scheveningen; het strand was vies maar de zon scheen hard en de zee was woest en de golven likten aan de pijlers van de pier en ik had hoogtevrees en mijn OVA was dat even vergeten maar eigenlijk was het toch maar een pauperpier en we leerden over eb en vloed en aten visjes op de promenade en de tijd ging te snel en de meeuwen waren schmutzig en er waren turbobejaarden met turborollators die boulevardrally’s hielden en ik straalde harder dan de zon en het was zo fijn. <3
>> Dat het dus best vreemd is dat je wel Vlaamse frieten kunt krijgen maar dat men je toch wat bedenkelijk aanstaart wanneer je er een Vlaams blok bij bestelt. Geen humor zeg ik je, die patattenbakkers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten