Sommige mannen... achter het behang ermee! Vooral die van mij. Kan iemand dit exemplaar op komen halen en kooien tot het huis helemaal klaargeklust is? In elk ander geval zal dit laatste namelijk pas met Sint Juttemis een feit zijn.
De afgelopen weken heb ik meer door de vingers gezien dan ik vingers heb en ik voel de moed nu toch langzaam in mijn schoenen sijpelen. Ik lijd aan woonstress. Nog even en het slaat om in een ware woondepressie, om u maar eens met een stukje drama om de oren te slaan. Je hebt van die dagen. De wind zal vast wel een keer draaien en dan kan ik er weer om lachen. Maar nu even niet. Momenteel is woongenot voor mij slechts een tergend hersenspinsel. Een ingebeeld, schijnbaar onverwezenlijkbaar ontwerp van een volmaakte toestand.
Terwijl de man zijn slaapdeprivatie lag in te halen, leefde ik me met roller en kwast uit op een aantal nog te schilderen houtwerk, waaronder de deurposten. Na een week van lamlendigheid mochten de handen wel weer eens uit de mouwen gestoken worden. Eerder dit weekend ging ik naar de zagerij voor hout-op-maat en sloeg ik een ontilbare hoeveelheid plavuizen in, nu was het weer tijd voor binnenhuiswerkzaamheden. Dus. Opschuur, afplak, schilderdeschilder.
Het werd al donker toen de man eenmaal uitgeslapen was. Ik wees hem op de zojuist geschilderde deurposten ("pas op! nat!") en zette er voor de zekerheid de keukentrap voor zodat hij niet per ongeluk de deur dicht zou trekken. Ik lichtte deze actie verbaal toe en was toen klaar om met een gerust hart boodscappen te doen. Zal ik verder gaan of kunt u wel gissen?
Toen ik terug kwam (en ik had al slechte zin omdat iemand zonodig met veel geweld een fiets met kinderzitje bovenop mij moest parkeren en mij zodoende een buitengewoon pijnlijke arm bezorgde), was de deur gesloten. Erger nog: ik kreeg hem niet open. Duwerdeduw, bonkerdebonk, RAM! Die ram deed 't 'm. De deur zwaaide open en daarmee was mijn schilderwerk naar de gallemiezen. De man keek onschuldig op, verklaarde dat hij last ondervonden had van tocht en om die reden had hij mijn dringend verzoek de deur niet te sluiten genegeerd.
Tocht dus. Moeder Maria op een bijzettafel! Wel, had de arme ziel al last van een beetje tocht dan zou hem de wind van voren wel eens des te meer kunnen tegenvallen. Wat had ik hem die graag gegeven maar dan heb ik het weer gedaan he? Ben ik de hysterische huisvrouw. Dat ik niet zo boos hoef te doen want zo erg is het nou ook weer niet. Het slinks omdraaien van de rollen. Nee, dan is het beter te zwijgen.
Achja. Later lachen we erom. Morgen begin ik gewoon weer van voren af aan.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten