Wederom ben ik ten prooi gevallen aan een onbekend bloeddorstig insect en zodoende vertonen mijn kuiten kwa reliëf nu enige gelijkenis met het berglandschap hier. En het jeukt: als de neten! Als ik er aan het eind van de dag lichte druk op uitoefen, ontploft het en komt er een doorzichtige vloeistof uitgespat. Bah! Ik weet niet wat dat voor monstermug geweest is, wie Joost heet mag het zeggen, maar irritant is het zeker. Ratna zastava in zijn richting in ieder geval. Ter zake. Een aantal witte wolken heeft zich om de hoogste bergtoppen gedrapeerd dus vandaag rollen we voor de verandering eens niet badend in het zweet het bed uit. Niettemin breekt even later de zon door en loopt de temperatuur alsnog tegen de veertig graden. Gelukkig maar want voor wolken hadden we evengoed in ons koude kikkerland kunnen blijven.
Tijdens het ontbijt vouwen we de kaart uit om een nieuwe wandelroute uit te stippelen. We beginnen met het beklimmen van een berg die ons aan de noordkant van Babin Kuk brengt en een schitterend uitzicht over Gruž biedt. Er gaat ook wel een bus naar de top maar het is natuurlijk leuker om je een ochtend flink uit te sloven terwijl de mussen (van dit bedreigde diersoort wemelt het hier) van het dak vallen en bussen vol verlepte toeristen je om het kwartier in stilte voor gek verklaren. Nee, je moet lekker in zo´n sauna op wielen gaan zitten. Na tien minuten kun je aan het zuurstof en heb je een beurs zitvlak. Ik prefereer mijn eigen kuierlatten boven het stadsvervoer.
De afdaling voltrekt zich via een soort botanische route, alles is begroeid met gekleurde, zoetgeurende bloemen. We komen langs een sculpturentuin waarin allerlei uit steen gehakte koppen afgewisseld worden met cactussen en op het terras staat een groot beeld van een naakte vrouw die in de aanslag staat haar kind een flinke dreun te verkopen. Een interessante verschijning te midden van de verder zo vredige omgeving. Zou dit het toonbeeld van de Kroatische pedagogiek zijn? Aan de voet van de andere kant van de berg eindigen we op de promenade van Lapad. Daar staan allemaal schommelbankjes met parasolletjes, een uitstekende gelegenheid voor pivo, chi-chi en vers fruit.
´s Middags verkennen we een ander kiezelstrand in Uvala Lapad: het populaire Lapad beach. De meeste locale strandbezoekers zijn of zeer minderjarig, of de uiterste houdbaarheidsdatum reeds lange tijd voorbij. Vooral de Kroatische oma´s zien er heel typisch uit; lijfeigen zwembandjes in felgekleurde badpakken gehuld en snorren op de bovenlippen. Het andere uiterste vormen de jonge toeristen waaronder het Paris Hiltongehalte opmerkelijk groot is. Terwijl ik het gevoel heb bij leven mijn eigen crematie mee te maken, mijn tweede fles zonnebrand open draai en me onder een pijnboom installeer, jammert een walnootbruine Engelse in luipaardprintminibikini naast me “It’s no use, I am never getting any browner – sigh sigh sigh”. Hum. De man wil graag een kajak huren maar als ik voor zes uur nog een keer in de zon kom, vrees ik dat de vlammen uit me zullen slaan (toch nog die armageddongarantie). Klinkt wat dramatisch maar mijn Hollandse huid heeft blijkbaar enige tijd nodig om aan dit klimaat te wennen. Als ik in het hotel wat natte handdoeken over mijn benen leg, hoor ik ze nog net niet sissen. Maar ik zinder.
Op een strandterras boven het water genieten we van een bontgekleurde zonsondergang en een dubbele espresso. Een beetje loomheid op z´n tijd is best lekker maar zodra ik me een duf konijn ga voelen, is het tijd om het cafeïneniveau weer op pijl te krijgen. Ik wil even douchen maar moet dit op de tast doen want de artiest van vanavond heeft met zijn geluidsinstallatie de stoppen doen doorslaan waardoor de stroom uitgevallen is. Nema problema, eten doen we wel bij de concurrent, een sjiek hotel aan de overkant waar het eten voortreffelijk blijkt. De band die hier optreedt, is ook een stuk leuker dan de muzikale stroomterrorist in het Adriatic, die zich nu akoestisch moet bewijzen. Maargoed, voor twee sterren moet je ook weer niet te veel verwachten en al komt de kwaliteit hier niet uit de lucht vallen, als je naar de hemel kijkt heb je daar de rest van je sterren.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten