[Aftellen]

Het had zelfs de laatste dag nog gevoeld alsof het een eeuw zou duren tot het moment dat ik mijn OVA weer zou zien. Ik blijf het wonderlijk vinden hoe je iemand zo kunt missen dat je er helemaal ontregeld van raakt. Dat constante, zeurderige gevoel dat er iets essentieels ontbreekt. Een gevoel dat maar niet weggaat, zoals wanneer je ontiegelijke dorst hebt maar niets te drinken. Het is zo erg dat ik in Istanbul zelfs heimwee had, iets waar ik nooit eerder last van gehad heb (behalve die keer dat ik op vakantie was in Aywaille, waar het prachtig was maar ik niet kon genieten of ontspannen vanwege ingewikkelde relationele perikelen en ik stiekem zo naar huis verlangde dat ik er ziek van werd en zodoende de hele kampeerbende in de auto gemikt heb en rechtsomkeert maakte). Heel vervelend, maar ergens ook wel fijn want bevestigend. Toen eindelijk de trein arriveerde heb ik mijn OVA de eerste tien minuten niet losgelaten. Thuis is in zijn armen.

Omdat we in Huize Hope begrijpelijkerwijs samen niet welkom zijn, logeerden we bij mijn ouders. Eerst even langs bij mijn oom en tante alwaar vrijwel de gehele Schrama-kant van mijn familie zich verzameld had om voetbal te kijken. Ze waren reuze benieuwd naar mijn OVA en wilden wel eens kennis maken met de man die mij uit de Randstad weg komt kapen. Ik had hem er al enigszins op voorbereid dat mijn familie niet helemaal spoort, helemaal tijdens het EK. Dat was zeker geen overdrijving. De deurbel werd niet eens gehoord door het gejoel en getoeter en toen we dan eindelijk iemands aandacht trokken door heel hard op het raam te bonken, troffen we binnen de familie aan van top tot teen in het oranje gehuld en met rood-wit-blauwe vlaggetjes in het haar. De televisie had plaats gemaakt voor een projector waardoor de wedstrijd bijna levensgroot op de muur te volgen was. En aangezien het toen al drie één stond voor de Hollanders zat de sfeer er goed in. Mijn OVA kreeg onmiddellijk een OK-stempel en een grote bak ‘tok’ (voor de outsiders: kippenpootjes) voor zijn neus want calorierijk voedsel staat nu eenmaal hoog in de behoeftepiramide van de Schrama’s. Toen in de laatste minuut het vierde doelpunt gescoord werd (en waar mijn OVA, master of understatements, zou opmerken: ja hoor, de bal zit in het net) braken ze de tent zowat af. Als de Schrama’s ergens goed in zijn dan is het herrie maken.

Zaterdag was mijn broertje jarig en aangezien hij de dag ervoor de sleutel van zijn nieuwe huis had opgehaald, zijn we hem daar gaan feliciteren. Toen de champagne in de man dan wel vrouw was, was het tijd om de handen uit de mouwen te steken. Huis leeghalen, vloerbedekking eruit trekken, laminaat omhoog sjouwen, schuren, behang van de muur peuteren. Pa presteerde het nog zijn complete imperiaal van het dak te rijden, talentje. Verder geen kleerscheuren opgelopen. Ik ben zo trots op mijn kleine broertje. Een paar jaar geleden dreef hij mijn ouders nog tot waanzin met zijn lethargische levenshouding en had niemand gedacht dat hij binnen korte tijd een goede baan, vaste relatie en eigen huis zou hebben. Hij heeft ’t toch maar mooi geflikt. Kom ik aan met mijn “ik ga het eens helemaal anders doen”. Mijn baan, relatie en huis zijn van het menu geschrapt. Nog 40 nachtjes tot mijn nieuwe leven.