[Over uitvliegen en nestjes bouwen]

Omdat ik donderdag al naar Sittard was vertrokken, bracht ik de vrijdag in mijn eentje door bij mijn OVA thuis. Vanaf augustus zal dit ook mijn ‘thuis’ zijn en het is goed om dit gevoel nu al langzaam op te bouwen. Het voelt namelijk best vreemd om bij iemand in te trekken. Ik heb bijna tien jaar samen gewoond en altijd alle vrijheid gehad om het huis naar mijn eigen smaak en inzicht in te richten. Mijn leefomgeving is belangrijk voor me, het heeft veel invloed op mijn gemoed. Van rommel word ik onrustig en chaotisch, van viezigheid word ik chagrijnig. Mijn ex heeft nooit veel om dit soort dingen gegeven. Hij heeft me de meubels, de vloer, de verlichting, de kleuren van de muren laten uitkiezen. Hij liet het aan mij over om alles een plekje te geven. Dit huis getuigt van mijn smaak. Ook de mate van schoon- en opgeruimdheid is afhankelijk van mij. Mijn ex kan probleemloos leven in een zwijnenstal terwijl ik daar gillend gek van zou worden. Hij zou het dan ook niet in zijn hoofd halen om zelf een poets- of ruimsessie te initiëren. Nu ik bijna ga verhuizen, merk ik pas hoe moe ik er eigenlijk van ben om altijd maar alles zelf te moeten beslissen en alleen te moeten doen. Dat ik de enige ben die iets om de leefbaarheid of sfeer in dit huis geeft. Ik kan me nog tot weinig dingen zetten in dit huis omdat ik er simpelweg het nut niet van inzie.

Bij mijn OVA zal alles anders zijn. Natuurlijk is zijn huis al ingericht maar het fijne is dat hij er samen met mij iets van wil maken als ik bij hem kom wonen, zodat het ‘ons nestje’ wordt en ik me daar net zo thuis zal voelen als hij. Ik neem wat meubeltjes mee, zoals de eethoek. Die heeft mijn ex nog nooit gebruikt en die van mijn OVA heeft zijn beste tijd wel gehad. Vorige week hebben we twee nieuwe fauteuils gekocht. Ik vind het leuk om samen winkeltjes af te struinen en te shoppen voor onze uitzet of te mijmeren over hoe we het graag willen.

Er staat ons een verbouwing te wachten en hoewel ik een gruwelijke hekel heb aan rotzooi, ontregeling van de dagelijkse gang van zaken en vreemde lui in huis, kijk ik er toch erg naar uit. Het zal voor ons allebei nieuw zijn en het is een prima aanleiding om samen het een en ander op te knappen. Er komt bijvoorbeeld een nieuwe keuken, iets waar ik me nu al op verheug. Zijn keuken is altijd al een van mijn favoriete leefruimten geweest en ik breng er dan ook veel tijd door. Ik heb echt zin om er samen iets moois van te maken. Voor het eerst in mijn leven ben ik helemaal niet bang dat ik in mijn eentje voor een grote berg klustratie kom te staan. Mijn OVA is handig, grondig, gemotiveerd en vindt het leuk om mij erbij te betrekken. Ook komt er een nieuwe badkamer met, als ik de geruchten mag geloven, een heus ligbad. Jawel. Zo luxe heb ik het in mijn hele leven nog niet meegemaakt. Natuurlijk moet ik het eerst allemaal nog zien gebeuren voordat ik het geloof maar het vooruitzicht stemt me vrolijk (hier ga ik uiteraard op terug komen op het moment dat ik midden in een grote puinbende zit te frusten omdat ik het beter meen te weten dan de een of andere pruts-Pool of gemeente-idioot maar me desondanks niet met het werk mag bemoeien).

De vrijdag dus rustig in mijn uppie wat in huis gerommeld. Het is leuker om te poetsen wanneer je weet dat het gewaardeerd wordt. De kale man maakte er zelfs een opmerking over toen hij thuis kwam, dat is me in de afgelopen tien jaar niet gebeurd. Het is sowieso helemaal nieuw voor me om samen te wonen met propere, praktische mannen. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik het verontrustende bericht kreeg dat mijn OVA zijn beurs kwijt was, dat is niks voor hem. Ik heb het hele huis afgezocht maar tevergeefs. Aangezien we de avond ervoor op een terrasje wat hadden gedronken, redeneerde ik dat hij zijn beurs best eens daar verloren kon hebben maar ook het café had niets gevonden. Mijn ex raakte regelmatig dingen kwijt. Drie keer heeft hij zijn portemonnee verloren met alle gevolgen van dien, tot dreigbrieven van deurwaarders aan toe. Met die ellende in mijn achterhoofd ben ik op het politiebureau aangifte van vermissing gaan doen. Better safe than sorry. Toen ik mijn compleet gestreste OVA luid foeterend aan de telefoon had, veranderde het voorhoofd van de toch al verwarde oom agent in een grote frons. Of ik speciaal uit Leiden kwam om voor een scheldende kerel aangifte te doen op een bureau in Sittard, dan moest ik wel heel veel om hem geven of knettergek zijn.

Mijn OVA lijkt in sommige opzichten veel op mij, vandaar dat ik precies begreep waarom hij zich zo opfokte en precies om die reden kan ik meestal vrij goed aanvoelen hoe ik op zo’n moment met hem om moet gaan. Gelukkig bleek ik uiteindelijk met mijn neus gekeken te hebben en vond hij de beurs terug tussen de leuning en de zitting van zijn stoel waardoor de sfeer aanzienlijk opklaarde. We zijn op de fiets gestapt en naar Tüddern gereden om in een klein, kneuterig Italiaans eethuisje vlak over de grens pizza te eten. Nothing fancy maar misschien juist daarom wel zo knus. Ik kan niet uitleggen hoe heerlijk het is om samen van hele simpele dingen te genieten. Soms voel ik me zo gelukkig dat ik puur uit verliefdheid geen woord of hap door mijn strot krijg. Die momenten zijn er in overvloed en ik koester ze stuk voor stuk.