Ik wil zo graag redelijk blijven. Ik weet dat ik het kan maar er zijn momenten waarop ik er simpelweg geen zin meer in heb. Hoe vaak moet ik blijven herhalen dat ik er niet op uit ben om hem een poot uit te draaien? Ik wil gewoon op een volwassen manier een probleem oplossen. Het enige wat ik verwacht is een beetje coöperatie en fatsoenlijk overleg. Kennelijk vraag ik nogal veel. Te veel. Vijfduizend euro tegenover een heel huis. Is dat onredelijk? Volgens mijn GO wel. Hij presenteert zichzelf als de kale kip waarvan je nu eenmaal niet kunt plukken.
Na een weekend vol gezelligheid keerde ik met een aanzienlijke hoeveelheid lood in mijn schoenen terug naar Huize Hope. Mijn GO was terug uit Moskou, maar niet thuis. De twee weken zonder hem zijn me prima bevallen en ik zag er eerlijk gezegd best tegen op om de leefruimte weer met hem te delen. Niet dat ik hem ineens zo intens haat dat ik hem niet in mijn nabijheid kan verdragen. Het was gewoon zo lekker rustig, zonder spanning of gezeur. Laat ik het zo zeggen: ik voelde een buitje hangen. En niet geheel onterecht.
De telefoon ging. Het was mijn GO. De bui barstte onmiddellijk los. Ik kreeg niet eens de kans een parapluutje op te steken. Mijn GO had een extreem deprimerende thuiskomst gehad. Koffer kwijt (die stond hier anders binnen 24 uur alweer pontificaal midden in de kamer met een grote hoeveel zwerfbagage er omheen), zijn neefje astma (dat is natuurlijk naar maar geen reden tot depressie) en het huis stond vol verhuisdozen (alsof het nieuw voor hem is dat ik wegga, bovendien waren het er maar vijf en waar moet ik ze dan zetten, op het dak?). En dan nog iets: het halve servies was weg (al eens in het afdruiprek gekeken? Ik heb alleen mijn eigen vier borden ingepakt, er staan er nog twaalf in de kast, hoeveel kun je er nodig hebben in je eentje?). Je moet je ergens druk om maken. Kommer en kwel dus.
Daar bleef het niet bij. Of ik al wist dat Ludwig kanker heeft. Ja, dat wist ik al. Waarom ik dan nog niet langs gegaan was, hij kwam er zelf namelijk net vandaan. Nadat ik het hoorde, heb ik meteen contact gezocht en vond dat voor nu voldoende. Of het me dan niets deed want ik reageerde zo onderkoeld. Ik ben me kapot geschrokken en vind het uiteraard heel erg maar helpt het als ik drama ga zitten maken? Waarom ik dan toch zo laconiek reageerde. Met iemand die me aan het sterfbed van mijn oma nog niet wil steunen (hij houdt niet van stervende mensen en is bang voor de dood), er zelfs op de begrafenis niet voor me is (halverwege ging hij weg), wil ik mijn zorgen of verdriet niet delen. Waarom ik een afstand lijk te creëren terwijl het om een van mijn beste vrienden gaat. Waar bemoeit hij zich in godsnaam mee?!
Mijn GO lijkt in alles wel een aanleiding tot depressie te kunnen vinden. Het gesprek ging nog verder want hij kon toch goedkoop bellen omdat ik in zijn met-korting-te-bellen-vrienden-lijst sta, al betwijfelde hij of dat zo moest blijven. Zelf weten. Ik vraag er niet om gebeld te worden. Maar hij had zijn trein gemist, verveelde zich en wilde daarom nog wel even uitweiden over waarom ik eigenlijk nauwelijks ergens recht op heb. De meest infantiele argumentaties passeerden de revue. Op dat punt werd ik pissig en kapte het gesprek af. Ik weiger mee te doen aan een telefonisch potje bekvechten over wie ooit wat betaald heeft. Twee weken is hij weg geweest en hij is nog niet thuis of ik krijg een bak ellende over me uitgestort, dat is voor niemand leuk. Maar mijn GO was nu eenmaal extreem gedeprimeerd. Het is mijn schuld. Hij zag het evengoed niet meer zitten maar ík heb gebroken.
Mijn GO kwam thuis. Terwijl mijn tenen zich nog opgekruld in mijn schoenen bevonden, deed hij alsof ons gesprek niet had plaatsgevonden. In mijn hoofd Acda en de Munnik. Cd van jou cd van miiijjjj. Ik sneed het onderwerp aan waar ik eigenlijk geen mes aan vuil wilde maken maar het moest toch gebeuren. Het verdelen van de spullen. Hoe meer ik meenam hoe beter want de herinneringen zouden te pijnlijk zijn, of zoiets. Maar niet de wasmachine want die heeft hij nodig. Jammer dan, het is mijn wasmachine. En de droger? Ook. Als hij zo moeilijk doet over de pegels, dan neem ik toch gewoon de inboedel mee?
Ik zag de depressie in vloeibare vorm aanzwellen in zijn ogen. Dit is hoe het altijd is gegaan: waar ik zakelijk wil zijn (probleem formuleren, analyseren, afwegingen maken en tot een oplossing komen), is hij emotioneel (huilen, irrelevante zaken oprakelen, het “ja-maar-jij” spelletje spelen, een existentialistisch drama van drie akten opvoeren) en hoe emotioneler hij wordt, hoe zakelijker ik me opstel. Vanzelfsprekend werkt dat niet, maar hij kan niet anders en ik wil niet anders. Het frustreert me tot en met. Stel je voor: ik zit ergens mee en leg dit uit. Hij begint te huilen. Ik moet hem troosten. Uiteindelijk is hij depressief en ik zit nog steeds met mijn probleem plus een sippende kerel. Een beknopte synopsis van waarom ik onze relatie eerder ergerlijk dan bevredigend begon te vinden. Hij begreep en begrijpt dit niet en ironisch genoeg is dit precies de reden van de breuk en dus zijn depressie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten