[Schattentanz]

Altijd moet ik wennen aan die vreemdeling - nu een uitgerekte uitvergroting, dan weer een ineengekrompen miniatuurweergave van mijn gestalte - die me zo nauwgezet volgt in alles wat ik doe en stilstaat bij wat ik laat. Er sluimert iets van waanzin in mijn hologig staren naar het morfogenetisch schouwspel dat zich in de schemering rondom me afspeelt. Zelfs wanneer ik met ingehouden adem stokstijf blijf staan, verandert het donker steeds van vorm, zwelt en slinkt het naar believen. Het is de onbeantwoordbaarheid die immer resonerend de vraag in stand houdt. Van wie is toch het silhouet dat om me heen danst?