[Bitter lot]

Een deel van mijn spieren stuiptrekt, de rest is een verkrampte weefselknot. Zeg alsjeblieft maar niets of richt je tenminste niet tot mij. Ik druk op de verstijfde weefselstrengen en concentreer me veraangenaamd op de pijn die ik hierbij voel. De knoopkunstenaar vloekt vanuit de hoogte en verwenst het dak boven zijn hoofd dat stukje bij beetje vergruist en in poedervorm op hem neerdaalt. Weg is het dak. Dat hij door het stof in zijn ogen blind geworden is, is mijn schuld. Dat hij straks nog nat zal worden als het gaat regenen is ook mijn schuld. Evenals het feit dat het aanstonds nóg donkerder wordt. Maar eer het zover is, heb ik me allang van hem verwijderd. Tegen zijn zin in. Dan zal hij nogmaals vloeken omdat ik zelfs voor duisternis kan zorgen wanneer ik er níet ben.

It is up to you now to keep me from wanting to go away.