[Wanneer de tijd ophoudt te bestaan, hoeven wij niet meer te wachten]

Gebeurt het niet nu, dan wel een andere keer. Gebeuren zal het, zo de onvermijdelijkheid ervan het zich wenst. Straks is het allemaal over en voorbij, maar wanneer is straks? Wie zal het zeggen. Het kan elk moment zijn, behalve nu. Of daarnet of gisteren of vorige week, vorig jaar, een eeuw geleden. Of welk punt in het verleden dan ook. Straks ligt ergens in de toekomst. In het heden is straks slechts een abstract begrip, een zesletterige belofte. Straks komt na nu, maar niet lang na nu, al weet geen mens hoe lang niet lang precies duurt, zal heel even nu zijn en wordt dan een moment in het verleden waarvan nu en later zich steeds verder verwijderen. Het nu en het straks rennen op elkaar af, als twee naar elkaar verlangende geliefden, omhelzen elkaar en moeten dan weer loslaten om elk zijn eigen weg te volgen. Straks is een zalm, een onderstroom, een terugdeinzende beweging op een zich vooruitstrekkende tijdlijn. Laat het zich haasten.