Begrenzing en grensoverschrijding. Bezetting en ontzetting. Zijn wij echt de scherprechtsprekende wreedaard en de wreed getroffene in één persoon? Is het passief toekijken hoe de ander zelfgenoegzaam mijn pad omspit, het lijden dat ondergeschikt is aan de eisen die het verstand aan mij gesteld heeft? De ander vernielt mijn tuinpad, smijt keien door mijn ruiten en pist over mijn gazon want als de ander er niet grazen kan dan moet het dood. Ontzet ben ik zonder meer, maar sterker nog is mijn overtuiging dat de ander, die zich nu zo druk bezighoudt met het graven van kuilen, er zelf vroeg of laat wel in zal donderen.
Alles zal enkel nog draaien om begrenzing en bezetting. Wij moeten onszelf geweld aandoen om te kunnen bestaan. De vraag is niet of wij dit willen, maar hoe wij dit klaarspelen. Zijn wij niet zelf het offer dat wij moeten opofferen?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten