A broken heart is a rite of passage and, looking back, I must have wanted one pretty badly. “Kick me” I demanded. And when somebody finally did, I burst like a cheap piñata. (ds)

Ik had er geen idee van hoe het zou zijn omdat ik mezelf er altijd zorgvuldig voor behoed had. Ik had het niet verwacht omdat ik diep van binnen een stukje overtuiging bezat dat me er steeds aan herinnerde dat het niet bestond. Hoe kon het bestaan? Kennelijk had ik ongelijk. Hoe kon het me anders zo raken? Het ging sneller dan ik bevatten kon. Het zweet brak me uit. Plaatsvervangende tranen. Interessant dat je verdriet er ook uit kunt transpireren wanneer je weigert te huilen. Nu ik voel wat ik al die tijd bedoelde, besef ik dat ik zelf mijn gemiste kansen gecreëerd heb. Nu ik mezelf begrijp, is het te laat. Ik weet wat me te doen staat. Er valt niemand iets kwalijk te nemen behalve mijzelf. Slikken. Diep inademen. Hoofd legen. Hart op slot. Het leven gaat door.