Ik had sneeuw besteld. Niet dat je bij het KNMI een aanvraagformulier voor bepaalde weersomstandigheden kunt indienen of zoiets. Ik wilde gewoon bovengemiddeld graag dat het vandaag zou gaan sneeuwen en staarde de hele middag met een smachtende blik naar het grijze wolkendek, alsof de hand van Zeus elk moment gehoor zou kunnen geven aan mijn wens.
Dat kun je wel eens hebben. Een onstilbaar verlangen naar sneeuw, heel veel sneeuw. Van die helderwitte, vederzachte, droge sneeuw. Van die sneeuw die knispert onder je schoenen. Van die sneeuw waar je mieterse sneeuwpoppen van kunt bouwen. Van die sneeuw die zelfs boven op je hoofd nog geruime tijd blijft liggen. Van die sneeuw die de boomtakken onder het gewicht ervan krakend doet neerbuigen. Van die sneeuw waar de wereld tijdelijk een heel stuk mooier van wordt. Sneeuw van dien aard.
De kou heeft de sloten bevroren. Er zijn wedstrijden geschaatst op natuurijs. De wereld is prachtig wit, dat wel, maar ijzig wit. Niet sneeuwwit. Kennelijk zit het er niet in dat ik dit jaar nog getrakteerd zal worden op mijn favoriete atmosferische verschijnsel. Helaas. Dan maar een gedichtje en extra veel poedersuiker op de pannenkoek vanavond.
schitterklater,
tranenlach -
wonderwitte winterdag.
Verlangen gevangen
in blinkend blauw;
stiltesmacht -
wonderwitte winternacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten