[Er is iets met die stok] (slot)

“Laat je nou zakken!” zei mijn OVA ongeduldig.
“Jij je zin” zei ik, omdat ik voelde dat mijn handen zo zweterig geworden waren dat ik van de stok af gleed. Met een plof kwam ik op de grond terecht. “Eén.”

Nu was het mijn OVA’s beurt om te lachen. Missie geslaagd: hij zag eindelijk de grappigheid van deze uitsloverij in. Enige minpuntje was dat ik echt verging van de pijn. Niet normaal. Maar mijn OVA bleef lachen. En dat maakte me boos. Zo boos dat ik hem een mep wilde verkopen. Helaas waren mijn armen te verkrampt dus na een laf uithaaltje schoot mijn arm weer terug in de verkrampte uitgangspositie.

“Auhauwauw!” riep ik.
Mijn OVA moest nog veel harder lachen.
Oké. Dit was het moment.
Ik bracht mijn wenkbrauwen in positie, kneep mijn ogen samen, deed een kaakklem, perste mijn lippen samen en beeldde me in dat ik bliksems kon afvuren met mijn ogen.

Mijn OVA raakte in een soort lachstuip. Hij moest zo hard lachen dat hij tegen de muur viel en naar zijn buik greep. Tranen biggelden over zijn wangen. Ik zag dat hij iets wilde zeggen maar dat lukte niet.

“Auw, mijn buik!” schaterde hij uiteindelijk.
“Net goed!” riep ik wraakzuchtig.
“Hahaha, waar heb je dat nou weer geleerd? Hahaha!”

Ik rolde de Quest op.
“Hier” zei ik.
Ik mepte mijn OVA tegen z’n knar met m’n papieren knuppel, net zo lang tot hij ophield met lachen.

“Dat. Was. Niet. Grappig.” zei ik. “Geef toe!”
Mijn OVA richtte zijn blik omlaag. “Nee dat was inderdaad compleet zouteloos. Niks aan.”
“Precies,” zei ik “dat was echt het meest ongrappige dat ik ooit heb meegemaakt.”
“Ja. Die stok heeft duidelijk een lachwekkendheidspotentietekort.”

De bel ging.
Mijn OVA en ik trokken een serieus gezicht.
Ik deed open.
Het was mijn vader.

“Hee, wat hebben we hier?”
Paps bestudeerde de sportstok en vouwde vervolgens zijn handen om het schuimrubber.
“Even kijken of ik ’t nog kan hoor!”

Paps haalde diep adem, trok zich op en pleurde met stok en al naar beneden.

Mijn OVA en ik hielden tegelijk onze adem in.
Toen keken we elkaar aan en ja hoor.
Als de lachbui van daarnet een vloedgolf was, hadden we nu samen een tsunami gecreëerd.

Ik zweer dat er iets met die stok is.