[Op heup van zegen]

Een tijdje geleden besloot ik, in het kader van ‘bijna dertig’ en ‘voor het te laat is’, een complex over boord te zetten.

Twaalf jaar geleden droeg ik voor het laatst een spijkerbroek. Mijn lievelingsbroek in die tijd. Ondanks de slijtplekken en de vervaalde kleur kon ik er geen afscheid van nemen, tot ik op een kwade dag uit ’t kruis scheurde. Ik wilde absoluut geen nieuwe want geen enkele broek zou kunnen tippen aan mijn lievelingsbroek.

Twee jaar later was mijn rouwproces voorbij. Maar op de een of andere manier had het plaatsgemaakt voor een complex met betrekking tot de heupen. In mijn ogen (en onder het juk van de dictatuur der slankheid) waren mijn heupen gigantisch en als de reusachtigheid ervan ergens in benadrukt zou worden, was het wel een spijkerbroek. Dus ik zwoor de spijkerbroek af.

Ik zwoor sowieso alles wat te strak en onthullend was af omdat ik tien jaar geleden meer complexen dan ledematen had. Gelukkig zijn de meeste inmiddels gesneuveld (complexen, niet ledematen) maar dat van die heupen bleek hardnekkig. Heb ik echt super mijn best voor moeten doen. Maar het is gelukt!

Een week geleden begon het ineens te kriebelen. Ik schrok er helemaal van! Hoorde ik mezelf nu echt denken dat ik misschien wel weer eens toe was aan een spijkerbroek?
Ja. Verrek.
En waarom ook niet eigenlijk?
Mijn heupcomplex zou met de aankoop van een spijkerbroek officieel nietig verklaard worden.

Enthousiast sprong ik op de fiets en ging op jacht. Al fietsend bedacht ik me dat ik echt niks weet van spijkerbroeken. En dan voornamelijk op het gebied van maten. Ik herinnerde me dat ik 12 jaar geleden maat 27 had, dus het moest in ieder geval groter zijn dan dat en de lengte moest lang, wegens lange benen.

Omdat ik vijf items naar het pashok mee mocht nemen, pakte ik maat 29 t/m 33.
En omdat ik geen idee had wat hip en hot was maar bijna iedereen in van die huidstrakke exemplaren zie lopen, koos ik voor dat model, ondanks dat ze de heupen accentueren. Ik voelde me dapper.

De verkoopster keek me een beetje vreemd aan. Waarschijnlijk omdat ze de 33 boven op zag liggen en zij wél verstand had van maten. Dat kwartje viel bij mij pas toen ik hem aantrok en ik eruit zag als een van die jochies van Kris Kross (één keer ‘jump’ en de broek lag op mijn enkels).

Toen ik bij de 30 was had ik zowaar een match.
“Whiehoei!” riep ik verheugd terwijl ik een rondje om mijn eigen as draaide.
“Eh, mevrouw?” vroeg de verkoopster voorzichtig “Alles ok?”
Ik zwiepte het gordijn opzij en sprong uit ’t hok. De verkoopster deinsde van schrik een meter terug.
“Jazeker!” riep ik.
“Heeft u hier misschien een leuke riem bij?”

Voor de waarlijk hippe mensheid zijn ze waarschijnlijk alweer ‘zó 2009’ maar voor mij zijn de skinny jeans een mijlpaal!