[Mijn vriendje is een cijferneuker]

Mijn OVA ging boodschappen doen met de generaal. De generaal bleef aansluitend een avondje hangen aangezien zijn vrouw carnaval ging vieren. Zelf schijt hij peuken van carnaval en uit pure meelij bood ik daarom aan dit weekend de Miep Gies van de vastelaovend-vluchteling te spelen. Bakkie leut met Bastogne erbij, lekker. Gezellig.

De generaal sopte een Bastognekoek in zijn koffie.
“Het is toch verdomme niet grappig meer!”

Ik keek op. Was er iets mis met de koffie?

“Even een mandje boodschappen, vierenveertig euro! Ka-tsjing! Gekkenhuis. Niet normaal!”

Ik trok een wenkbrauw op. Vierenveertig euro. Daar haal ik een hele kar vol voor! Ik was benieuwd waar hij in godsnaam zijn boodschappen haalde.

“Wij hebben echt moeite met rondkomen. Er gaat tachtig euro per week in het huishoudpotje en het is nooit genoeg omdat alles zo fokking duur is. Vooral de verse producten. Het is nog net niet compleet onbetaalbaar om gezond te eten. Daar zou je toch crimineel van worden?!”

Ik zag het gesopte deel van zijn Bastognekoek langzaam ombuigen tot het afbrak en in de koffie plonsde.

“Kut. Maar anyway, heb jij daar geen last van dan?”

Ik trok mijn andere wenkbrauw op.
Nee, ik bijt het sop-stukje er altijd af voordat het kan afbreken.
Maar dat bedoelde de generaal vast niet.

Wij komen rond met zestig euro per week. Inclusief kattenvoer. We eten bijna elke dag verse groenten en fruit, kopen gewoon vis en vlees en poetsen als ieder normaal mens twee maal daags onze tanden. Maar we letten wel op wat we uitgeven, maken dankbaar gebruik van aanbiedingen en kopen lang niet altijd A-merken. Op zondag kook ik meestal voor twee dagen. Gerechten als curry en pasta lenen zich daar uitstekend voor. Ook vertikken we het om naar dure supermarkten te gaan. Bosje koriander bij de AH: €1,99. Bosje koriander bij de kruidenier: €0,25. Ik bedoel maar.

De generaal lepelde een zompig hoopje koek uit zijn koffie. Ik hoefde geen antwoord te geven op zijn vraag want er volgde alweer een nieuwe. En ook deze voorzag hij zelf van repliek.

“Besef je eigenlijk wel dat jij samenwoont met de grootste cijferneuker ter wereld?”

“Hoezo?” vroeg ik.
Niet dat ik dat niet wist maar ik vind het leuk als de generaal vertelt.

“Ik ben verdomme drie keer de hele Lidl door in de tijd dat hij een potje sperziebonen uitkiest. Serieus, ik heb nog nooit iemand zo lang zien twijfelen tussen twee dezelfde producten. Zelfs geen vrouw. En dan gaat het niet over een flatscreen ofzo. Nee. Sper-zie-bo-nen.”

Ik gniffelde. Heel herkenbaar. Zo is mijn OVA. Impulsiviteit is hem vreemd.

“Een blik van zestien cent, een pot van negentien cent en een blik van drieëntwintig cent. Ik zou zeggen: pak dat blik van zestien cent. Een boon is een boon. Maar eerst moeten de uitlekgewichten, prijzen per kilogram, verpakkingen, uiterste houdbaarheidsdatums en ingrediënten nauwkeurig vergeleken worden. En niet alleen de bonen krijgen deze speciale behandeling. Hij moet het pakje gerookte ham met de minste vetrandjes. Hij moet de broccoli met de kleinste stronk. Hij moet de kwark met de minste calorieën en het meeste vruchtensap. Maar nog even over die bonen. Wat denk je dat hij doet?”

“Nou?” vroeg ik terwijl ik geamuseerd op het puntje van mijn stoel ging zitten om de rest van het verhaal, dat nog altijd zeer herkenbaar klonk, te horen.

“Dit ga je niet geloven. Pakt ‘ie zijn telefoon om een bepaald E-nummer te googlen!”

De generaal hield even zijn klep en keek me verwachtingvol aan, alsof het nu aan mij was om mijn ontzetting te tonen. Maar ik was niet ontzet. Dus dat deed ik niet. Ik zei alleen maar: “Dus?”

De generaal zuchtte.
“jullie zijn echt erg.”

“Hoezo? Mij hoor je niet klagen. Ik heb een man die de beste producten tegen de scherpste prijs meebrengt en ook nog rekening houdt met het milieu en onze gezondheid! Ik geloof dat ik je oorspronkelijke vraag zelf niet beter had kunnen beantwoorden. Nog ’n koekje?”